ولف بلیتزر (خبرنگار شبکه CNN): شما به خاطر می آورید چند سال پیش زمانی که در دانشگاه کلمبیا (در نیویورک) صحبت کردید سر و صدای زیادی به راه انداختید، باید بگویم تمسخر. زمانی که گفتید در ایران همجنس گرا وجود ندارد، می توانید به ما بگویید آیا همجنس گرایان در ایران وجود دارند؟

احمدی نژاد: حرف ما تغییر نمیکنه، در ایران همجنس بازی یک عمل ژشت محسوب میشه، ممکنه افرادی باشند همجنس باز باشند و با شما در تماس باشند ولی در جامعه ایرانی شرم دارند که بیان کنند، برای شما پوشیده نیستند، مطمعن باشید این عمل بسیار عمل زشتی است. برخلاف فرمان خدا و تعلیمات پیامبران الهی است و حتما به ضرر انسان. به ضرر انسانیت. منتهی من به عنوان دولت نمیتونم برم جلوی افراد رو بگیرم، موضع ما روشنه.

برای نوشتن این چند خط بالا مجبور شدم بین 200 تا 300 بار همه یا قسمتهایی از فیلم را گوش بدهم خصوصا برای همین یک عبارت “برای شما پوشیده نیستند” که در فیلم واضح شنیده نمی شود چون صدای احمدی نژاد در پس زمینه صدای مترجم بود، چرا که برای من واقعیت اهمیت دارد، یادم می آید روزی یک وب سایت خبری همجنس گرایان استرالیا را می خواندم، با کمال تعجب تیتر مقاله ای به چشمم خورد که نوشته بود “افراد همجنس گرا زاده نمی شوند” شروع کردم به خواندن متن مقاله، در متن گزارشگر توضیح داده بود که به دیدن یک گروه مسیحی رفته تا درباره دیدگاه آنها درباره همجنس گرایی پرسش کند، و به این افراد گفته بود که همجنس گرایی ژنتیکی است، این افراد هم جواب داده بودند که تحقیقات علمی نشان داده که همجنس گرایی فقط حاصل انتخاب فردی است و ربطی به مسائل بیولوژیکی ندارد و افراد همجنس گرا متولد نمی شوند، جالب است که نویسنده این مقاله پاسخ این افراد را به عنوان واقعیت در مقاله منعکس کرده بود و در پایان هم گفته بود که بسیار متاسف است که قبل از مصاحبه این از نتیجه این تحقیقات علمی با خبر نبوده و از این موضوع شرمسار شده، به همین راحتی. در حالی که تمام مواردی که آن گروه مسیحی به این فرد گفته بودند دروغ و بی پایه بود آدرس مقالاتی که داده بودند دقیقا عکس این موارد در مقالات آمده بود یعنی مقالات مورد ادعای آنها در واقع بر مادرزادی بودن همجنس گرایی تاکید کرده بود. این خبرنگار! بیچاره به خود دردسر نداده بود که برود یک نگاهی در اینترنت بیندازد و ببیند که مقالاتی که این افراد به آن اشاره کرده اند و این حرف هایی که زده اند اصلش چیست و تا چه حد با واقعیت مطابقت دارد.

من چنین آدمی نیستم، من با این عنوان که شبکه CNN ترجمه ای از این سخن را پخش کرده قانع نمی شوم، اگر به جای 300 لازم بود 3000 بار هم این فیلم را جلو عقب می کردم و با نرم افزار های مختلف ویرایش می کردم تا ببینم احمدی نژاد دقیقا چه گفته. نام CNN و BBC و عفو بین الملل و سازمان دیدبان حقوق بشر و غیره و غیره من را مرعوب نمی کند.

حالا ببینید ترجمه ای که شبکه CNN از سخن احمدی نژاد پخش کرده چیست :

برگدان فارسی از ترجمه پخش شده در CNN:

احمدی نژاد: موضع ما تغییر نکرده، در ایران به همجنس گرایی به عنوان یک عمل زشت نگاه می شود. شاید کسانی باشند که درگیر چنین کارهایی می شوند و شما هم ممکن است با آنها در تماس باشید و بیشتر از آنها خبر داشته باشید ولی در جامعه ایرانی چنین افکار و رفتار هایی خجالت آور است و به همین دلیل عنصر های شناخته شده ای در جامعه ایرانی نیستند. بی شک این یکی از زشت ترین رفتار ها در جامعه ما است، این بر خلاف خواست خدا و تعلیمات مقدس تمام ادیان است و بی شک به ضرر انسان ها و انسانیت است، ولی به عنوان دولت من نمی توانم بروم به خیابان و مردمم را متوقف کنم و از آنها در باره گرایش خاصی پرسش کنم، پس موضع ما در این مورد روشن است.

همان گونه که در بالا می بینید متن ترجمه تغییرات شاید به ظاهر کم ولی مهمی کرده.

برای مثال این عبارت که در ترجمه آمده ” چنین افکار و رفتار هایی خجالت آور است”، اجمدی نژاد هیچ سخنی از “افکار” و “رفتار” نگفته و این بخش به سخن او در ترجمه افزوده شده.

مثال اینگر این عبارت است “بروم به خیابان و مردمم را متوقف کنم و از آنها در باره گرایش خاصی پرسش کنم”، ایجا واقعا مترجم دیگر برای خودش داستان سرایی کرده، احمدی نژاد حرفی از “خیابان” نزد، حرفی هم از “پرسش کردن از مردم نزد”، چیزی که او گفت این بود که “من نمی توانم جلوی افراد را بگیرم”، این بسیار بخش مهمی از سخن احمدی نژاد بود که حذف شده و به جایش یک داستان درباره خیابان نوشته شده.

ادامه دارد…

همجنسگرا جانم
ضمن این که با شما موافق هستم که در ترجمه خبر فارسی به انگلیسی و بر عکس، تفسیرهای نادرستی که گفتی اتفاق می افتد، و در پُست بعدی هم همان طور که به درستی اشاره کرده ای روزآنلاین همین خبر را از یک منبع انگلیسی ترجمه کرده و واژه ی ارتداد را آن وسط گنجانده است، و ضمن این که موافق هستم که دست کم تا به امروز کسی نمی داند که ایاز مرهونی و محمود عسگری همجنسگرا بوده اند یا نه، چرا که آن ها هم به اتهام تجاوز به عنف مجازات شدند، و باز موافق هستم که گروه های حقوق بشری و فعالان حقوق ال جی بی تی به دلایلی که بر من و شما پوشیده نیست ممکن است بخواهند «کِیسِ اعدام» برای «دگرباشان» بسازند تا بتوانند «توجه جهانی» را جلب کنند یا «بودجه» بگیرند از سازمان های بین المللی، اما، با همه ی این تفاسیر، فکر می کنم که ممکن است در این مورد خطا کرده باشی. برای آن که مطلب روشن شود، دو سؤال مشخص دارم:

1- آیا گفته ی آقای محمد مصطفایی که این بالا نوشته اند اگر تجاوز صورت گرفته بود به ماده 112 استناد می شد درست است؟ یعنی شما نمونه ای در احکام صادر شده سراغ داری که کسی به دیگری تجاوز کرده باشد و به مواد 108 و 110 استناد شده باشد؟ چرا که در متن نوشته ای که این دو ماده برای تجاوز هم کاربرد دارد. من در اینترنت حدود یک ساعت وقت گذاشتم بلکه موردی پیدا کنم که کسی به اتهام تجاوز و با استناد به دو ماده 108 و 110 مجازات شده باشد، اما هنوز پیدا نکرده ام.

2- فکر می کنی که چرا در توضیح اعدام دو نفر از این شش نفر از عنوان «تجاوز به عنف» استفاده شده اما درباره ی آن سه نفر استفاده نشده است؟ یعنی اگر جرم آن ها هم تجاوز به عنف می تواند باشد پرسش دارم که پس چرا درباره ی آن سه نفر این عبارت به کار نرفته است؟ قاضی می توانست بگوید که برای پنج نفر از این ها به جرم تجاوز به عنف حکم اعدام صادر شد. یا حتی اگر هر کدام از این ها جرم های دیگری مرتکب شده اند هم قاضی می توانست درباره ی آن سه نفر هم، مانند آن دو نفرِ دیگر، از عبارتِ تجاوز به عنف استفاده کند. اما چنین نشده است.

این دو مورد ظن من را قوی تر می کند که شاید این بار واقعن این سه نفر به خاطر همجنسگرایی اعدام شده باشند.

مرسی که وقت می گذاری و پاسخ می دهی.

گرامی نخست من یک نکته که در کامنت شما هم تکرار شده را مشخص کنم
تا جایی که من اطلاعات را در دست دارم تا به این لحظه فقط و فقط یک نفر در این مورد صحبت کرده و این فرد نه قاضی پرونده (هماتگونه که شما نوشتید) بوده و نه رئیس دادستانی. این فرد “سرپرست روابط عمومي دادگستري استان خوزستان” بوده است، و نکته دیگر اینکه این فرد فقط در یک نشست خبری در این باره سخن گفته و تا جایی که من در جریان هستم کس دیگری یا خود این فرد اطلاعات را تکرار نکرده و فقط همین یک نسخه وجود دارد.
اما در مورد تجاوز به عنف، ببینید گرامی ما در قانون مجازات اسلامی چیزی به نام “تجاوز به عنف نداریم” این عبارت توضیحی است که در بیانیه ها و اخبار منتشر می شود، در موارد تجاور احتمالا فرد به زنا+آدم ربایی (چنین واژه ای هم در قانون نداریم به جای آدم ربایی از اصطلاح مربوطه استفاده می شود که من وارد نیستم) یا لواط+چیز دیگری مانند آدم ربایی محکوم می شود.
این مسئله که ما ماده قانونی تحت عنوان “تجاوز به عنف نداریم” برای من روشن است چرا که هر کس از جمله شما می توانید قانون مجازات اسلامی را باز کنید و مشاهده کنید که چنین واژه ای وجود ندارد. این هم چیز کاملا عادی و طبیعی است، مواد قانونی و شماره و تبصره و اصطلاحات حقوقی برای غیر حقوق دانان قابل استفاده و درک نیست بنابر این در اخبار معمولا از شماره مواد قانونی و اصطلاحات دقیق حقوقی استفاده نمی شود.
چیزی که مورد گفتگو است این است که اصطلاح قانونی و ماده قانونی تجاوز به عنف چیست؟
آقای مصطفایی عقیده دارند که در مواردی که جرم در رسانه ها تجاوز به عنف اعلام می شود دادگاه رای را با استناد به مواد دیگر قانونی به غیر از 108 و 110 اعلام می کند، برای مثال ماده 112.
این موضوع قابل بررسی است، می توان موضوع را پیگیری کرد و از متخصصین خواست که موارد قبلی را بررسی کنند که آیا چنین بوده یا نه، که البته چنین خواهد شد و این مسئله دیر یا زود پیگیری می شود.

پرسیده اید که :
“آیا گفته ی آقای محمد مصطفایی که این بالا نوشته اند اگر تجاوز صورت گرفته بود به ماده 112 استناد می شد درست است؟ یعنی شما نمونه ای در احکام صادر شده سراغ داری که کسی به دیگری تجاوز کرده باشد و به مواد 108 و 110 استناد شده باشد؟”

قسمت نخست پرسش شما به قسمت دوم چنین پیوندی ندارد، یعنی چه ادعای آقای مصطفایی در مورد ماده 112 درست باشد چه نباشد لزوما به این معنی نیست که در موارد تجاوز به ماده 108 و 110 استناد شده باشد یا نه.
در مورد گفته آقای مصطفایی در مورد ماده 112، سواد حقوقی من احتمالا اگر از شما کمتر نباشد بیشتر هم نیست، این ماده را در پست بعدی در همین وبلاگ عینا باز نویسی کرده ام و شما هم مانند من می توانید بخوانید که این ماده درباره چیست. من در سطحی نیستم که بخواهم ادعای آقای مصطفایی را رد یا تائید کنم.
در هر صورت این ماده 112 است :
“ماده 112 – هرگاه مرد بالغ و عاقل با نابالغی لواط كند فاعل كشته می شود و مفعول اگر مكره نباشد تا 74 ضربه شلاق تعزیرمی شود”
.
در مورد اینکه احکامی را دیده باشم که کسی به دیگری تجاوز کرده باشد و از ماده 108 و 110 استفاده شده باشد، گرامی من تا به حال یک حکم هم در زندگی ندیده ام، من هم مانند بسیاری دیگری اخبار و بیانیه ها و اطلاعیه های دستگاه قضایی را دیده ام و خوانده ام، در این قبیل اخبار به دلیلی که قبلا توضیح دادم، معمولا به شماره مواد قانونی اشاره نمی شود و از عبارات توصیفی که برای عموم قابل فهم باشد مانند واژه “تجاوز به عنف” استفاده می شود. در این موارد ما به افرادی مانند آقای مصطفایی و همکاران ایشان که در این زمینه تخصص دارند متکی هستیم، تنها این افراد هستند که پرونده ها را از نزدیک دیده اند و می توانند اطلاعات درست بدهند.

در مورد اینکه شما زحمت کشیدید و یک ساعت و نیم وقت گذاشتید و پرونده ای پیدا نکردید که کسی به اتهام تجاوز با ماده 108 و 110 محکوم شده باشد، می توانم از شما بپرسم که در این مدت آیا شما موردی را پیدا کردید که کسی با ماده 112 با عنوان تجاوز محکوم شده باشد؟ موارد تجاوزی که شما جستجو کردید با استناد به چه ماده قانونی بوده؟، احتمالا شما هم مانند من هنگام خواندن اخبار به عبارات توصیفی برمی خورید و نه شماره مواد قانونی، برای مثال جیب بری، دزدی با اصلحه گرم، تجاوز به عنف و عباراتی از این دست، واقعیت این است که تقریبا هیچ کدام از این عبارات در متن قانون وجود ندارد و رد قانون از عبارات دیگر استفاده شده. سخت است که با جستجو در اینترنت بتوان ماده قانونی که افراد به دلیل این جرایم با آن محکوم شده اند را پیدا کرد.

پرسیده اید که :
“فکر می کنی که چرا در توضیح اعدام دو نفر از این شش نفر از عنوان «تجاوز به عنف» استفاده شده اما درباره ی آن سه نفر استفاده نشده است؟”
شما فکر می کنید چرا در مورد سه نفر دیگر به “شماره ماده قانونی” اشاره نشده؟
ببینید پاسخ این سوال ممکن است به سادگی این باشد که من یک بار به شما می گویم سلام یک بار می گویم درود.
اینها عباراتی بوده که به زبان “سرپرست روابط عمومي دادگستري استان خوزستان” آمده، به نظر می رسد ایشان موارد را بر اساس پرونده های مشترک ذکر کرده، یعنی برای مثال پرنده قاچاق یک پرونده مجزا بوده، پرونده دو نفر دیگر هم مشترک بوده یعنی همدست بوده اند یا با هم دستگیر شده اند… پرونده آن سه نفر هم همین طور.
ممکن است این سخن گو خجالت کشیده در جامعه اسلامی از واژه لواط و یا لواط به عنف استفاده کند و به این دلیل به صورت غیر معمول شماره ماده قانونی را به جای واژه لواط بیان کرده.

نوشته اید که :
“قاضی می توانست بگوید که برای پنج نفر از این ها به جرم تجاوز به عنف حکم اعدام صادر شد.”

ببینید گرامی، شاید اگر اکنون یکی به شما تلفن بزند و در این مورد بپرسد شاید شما نتوانید یک جمله به این تر و تمیزی و نظم و ترتیب بگوید، نمی دانم شما چقدر در سیستم قضایی ایران رفت و آمد داشته اید، این آقای سخن گو در استان خوزستان ممکن است که یک آخوند کم سواد باشد، شما نمی توانید انتظار داشته باشید که ایشان لحن سخن گفتنشان را به میل شما تنظیم کنند و بر اساس چه ترتیبی از موارد یاد کند.
به اضافه اینکه ممکن است آن دو نفر متهم به تجاوز به غیر همجنس بوده باشند و این آقا خواسته موارد اعدام را بر اساس پرونده ها ذکر کند و چون این افراد با یکدیگر آشنایی و ربطی نداشته اند و نتیجتا پرونده جداگانه داشته اند و دادگاه جداگانه برایشان تشکیل شده… پس سخن گو هم در دو مورد جدا از پرونده ها یاد کرده.
مسئله این است که ما نمی توانیم در یک اتاقی بنشینیم و سخن این آقا را تحلیل عمیق کنیم گویی سخنی از یک فیلسوف برجسته در کتابش را که با دقت نوشته شده تحلیل می کنیم، ایشان یک چیزی گفته و به این صورت گفته. این گفته هم جای دیگر تکرار نشده، دستگاه قضایی هم بیانیه رسمی نداده، حالا ما نمی توانیم بیاییم چنین تحلیل عمیقی روی سخن ایشان بکنیم که چرا جملات را به این صورت و به این ترتیب گفته.
اگر یک فرد دیگری در اینباره سخن بگوید یا همین آقا یک بار دیگر سخنی بگوید یا یک بیانیه رسمی در این مورد از سوی دستگاه قضایی اعلام شود شاید تمام این شک و تردید های ما را برطرف کند و مسئله روشن شود.
اینکه این سخنگو در مورد اول به تجاوز به عنف اشاره نکرده ممکن است دلیلش این باشد که می خواسته مشخص کند مورد مربوط به لواط بوده و نه زنا و عمدا یا از روی تصادف از شماره مواد قانونی نام برده. یا شاید هم اصلا نمی خواسته چیزی را مشخص کند و از روی تصادف در مورد اول به شماره قانون اشاره شده و در مورد دوم از عبارت تجاوز به عنف استفاده شده.
همان گونه که گفتم چنین تعبیر و تقسیر و تحلیل و موشکافانه و عمیقی از سخن این آقا که شاید به صورت شفاهی بیان شده می تواند به خبر سازی و تحریف واقعیت منجر شود.
در موارد تجاوز یک قربانی یا شاکی هم وجود دارد، اگر کسی به صورت حرفه ای دنبال پرونده را بگیرد کاملا مشخص می شود که موضوع چه بوده، اگر شاکی در پرونده آن سه نفر وجود نداشته باشند مشخص می شود که مورد همجنس گرایی بوده و نه احتمالا تجاوز. که این موضوع سخت به نظر می رسد چرا که “آدم‌ربايي و سرقت مقرون به آزار” هم در جرایم آنها بوده و این موارد نمی تواند بدون شاکی باشند، ولی با این حال این احتمال هم وجود دارد که موارد “آدم‌ربايي و سرقت مقرون به آزار” ربطی به مسئله جنسی نداشته باشند و مواردی جداگانه بوده باشند.

حرف من تا قبل از کامنت آقای مصطفایی این بود که ما اطلاع کافی در مورد این پرونده نداریم، مصاحبه آقای سخن گو لزوما نشان نمی دهد که این افراد همجنس گرا بوده اند، ممکن است. اینکه حققیت چیست برای ما معلوم نبود، در این حکومت بعید نیست که اصلا این سه نفر مخالف سیاسی بوده اند، یا استقلال طلب بوده اند شاید هم متجاوز بوده اند، شاید هم همجنس گرا بوده اند، و هزار شاید دیگر.

ولی با اظهار نظر صریح آقای مصطفایی به عنوان یک متخصص، دیگر مسئله اعتبار و تجربه ایشان است. مگر اینکه متخصص دیگری نظر دیگری بدهد.

در اینجا یک نمونه بسیار جالب را برای شما در مورد همین خبر اعدام اخیر نشان می دهم.

سایت روز آنلاین گزارشی منتشر کرد که قسمت نخست متن آن به این شرح است :

منبع

اعدام سه همجنسگرا در ایران

دیویت باداش

سحرگاه روز یکشنبه، چهارم سپتامبر،ایران سه مرد را به دلیل داشتن روابط جنسي با همجنس خود، به دار آویخت. این سه مرد به جرم “ارتداد” اعدام شده اند زیرا با وجود اینکه همجنسگرایي در ایران جرم است، ایران وجود همجسنگرایان در این کشور را رد مي کند.

به گزارش ای اف پی، دو نفر به جرم تجاوز و یک نفر به جرم قاچاق مواد مخدر در زندان اعدام شدند.

…..

منبع این خبر سایت حقوق مدنی نو ذکر شده که یک سایت انگلیسی زبان است، در واقع این گزارش عینا از روی مقاله آن سایت به فارسی ترجمه! شده(اگر بتوان اسمش را ترجمه گذاشت)، قسمت متن انگلیسی گزارش که در بالا برگردان فارسی آن را در سایت روز آنلاین آورده ام به این شرح است:

منبع

ترجمه قسمتی که در متن بالا پررنگ شده این می شود:

این سه مرد به صورت رسمی به دلیل “اعمال ممنوع بر علیه دین” اعدام شده اند، چرا که ایران به وجود همجنس گرایی که رسما یک جرم است اذعان نمی کند.

که البته این ترجمه ای درست است از روی متن خبر اصلی در ایسنا : “اين سه محكوم به استناد مواد 108 و 110 قانون مجازات اسلامي، به دليل ارتكاب اعمال منكر و خلاف شرع از سوي شعبه 17 دادگاه انقلاب اسلامي اهواز به اعدام محكوم شده بودند.”

حال مقایسه کنید با ترجمه روز آنلاین از این متن :

ترجمه روز آنلاین: این سه مرد به جرم “ارتداد” اعدام شده اند زیرا با وجود اینکه همجنسگرایي در ایران جرم است، ایران وجود همجسنگرایان در این کشور را رد مي کند.

^ واقعا فاجعه است ^

و البته روز انلاین لطف کردند و از عکس محمود عسگری و ایاز مرهونی هم طبف سنت رایج این گونه اخبار برای جلوه داده به مقاله استفاده کردند.

دیر یا زود یک رسانه غیر فارسی پیدا خواهد شد که این خبر سایت معتبر روز آنلاین را به زبان دیگری برگرداند، پس حالا داستان به اینجا رسید که این سه به جرم ارتداد اعدام شدند! دیری نخواهد کشید که در ادامه این چرخه دوباره مقاله غیر فارسی به فارسی ترجمه شود و …

محمد مصطفايي

نمي دانم نيت نويسنده اين مطلب چه بوده است اما مي دانم كه ايشان لااقل در خصوص مواد قانوني و تفسير متون قانوني بي اطلاع هستند تجاوز جنسي با عمل جنسي بدون تجاوز هم از لحاظ معني متفاوت است و هم از لحاظ عنوان قانوني و شرايط اثبات دعوا تفاوتهاي فاحشي دارند دو ماده ذكر شده صرفا مربوط به عمل جنسي لواط بدون عنف است كه با تجاوز به عنف كه عنوان قانوني علي حده اي دارد نبايد اشتباه گرفته شود. بنابراين تحليل نويسنده اين مطلب غير حقوقي است ديگر خوب است نويسنده مطلب اعلام مي كردند كه اينكه چه ناني از اين نوشتار حاصل مي شود كه اگر نباشد آجر مي گردد؟

محمد مصطفايي

در مورد زناي به عنوان تكليف زاني طبق بند دال ماده ٨٢ محاكم حكم به اعدام صادر مي كنند اما در مورد لواط به عنف قانونگذار سكوت كرده ولي قضات با ذكر لواط يا تجاوز به عنف از مواد ديگر قانون مجازات همچون ماده ١١٢ استفاده مي كنند مضاف به اينكه رئيس دادگستري صرفا به عمل منكر و غير مشروع بسنده كرده و در مورد دو فرد ديگري كه در خبر أيسنا آمده است صراحتا به عنوان تجاوز به عنف اشاره نموده اند.. از طرفي آدم ربايي و سرقت نيز عنوان هاي مجزايي هستند كه ارتباطي به اعدام اين سه شهروند نداشته است.

با سپاس از ایشان.

از دید من این نکته از پاسخ ایشان بر می آید که قضات در مواردی که جرم تجاوز به عنف اعلام شده از ماده 112 (و مواد قانونی دیگر) قانون مجازات اسلامی استفاده می کنند، متن این ماده قانون به این شرح است:

ماده 112 – هرگاه مرد بالغ و عاقل با نابالغی لواط كند فاعل كشته می شود و مفعول اگر مكره نباشد تا 74 ضربه شلاق تعزیرمی شود

از آنجایی که حد لواط در ماده 110 قتل ذکر شده به نظر می رسد در این ماده قانون (112) به افراد نا بالغ تخفیف داده شده به این صورت که قتل تبدیل به 74 ضربه شلاق شده.

من تخصصی در حقوق ندارم، در مقابل آقای مصطفایی در این زمینه هم متخصص هستند و هم بسیار تجربه عینی و عملی دارند، برای من روشن است که ساز و کار حکومت ایران بر اساس منطق نیست و قرار نیست با تحلیل منطقی متونی که به عنوان قانون نوشته شده بتوانیم عملکرد حکومت را بشناسیم، بنابراین در چنین مواردی اصل بر این است که با توجه به اعتبار ایشان و تخصص و تجربه ای که دارند سخن ایشان پذیرفته شود.

با این حساب بنا به توضیحات آقای مصطفایی مواردی که جرم تجاوز به عنف ذکر می شده معمولا از ماده قانونی 112 و مواد قانونی دیگر (که مشخص نیست کدام) استفاده می شده و مواد قانونی 108 و 110 به این صورت متداول است که در مواردی بکار گرفته می شوند که افراد همجنس گرا بوده باشند و تجاوز جنسی رخ نداده باشد.

البته این گزینه برای ما محفوظ است که در این مورد تحقیقات انجام شود و نظرات متخصصین دیگر هم پرسیده شود و اسناد اعدام های گذشته به صورت حرفه ای مورد تحقیق قرار بگیرند.

قابل ذکر است که دو ماده قانونی دیگر که می تواند به موضوع ربط داشته باشد هم وجود دارد که مطالعه آن مفید است:

ماده 109 – فاعل و مفعول لواط هر دو محكوم به حد خواهندشد .

ماده 111 – لواط در صورتی موجب قتل می شود كه فاعل ومفعول بالغ و عاقل و مختار باشند .

منبع : دانشجو نیوز

هم‌جنس‌گرایی، غیرت ایرانی و چیزهایی از این دست

پنجشنبه, ۰۶ مرداد ۱۳۹۰

این بار هم مانند بسیاری از دفعات قبل ماجرا از خبر گزاری ایسنا و در ساعت 16:00:58 در تاریخ 13 شهریور 1390 شروع شد

خبری با متن زیر بر روی این خبرگزاری منتشر شد :

به اتهام قاچاق مواد مخدر و تجاوز به عنف؛
6 محكوم در زندان كارون اهواز به دار مجازات آويخته شدند

خبرگزاري دانشجويان ايران – اهواز
سرويس: فقه و حقوق – حقوق اجتماعي

سرپرست روابط عمومي دادگستري استان خوزستان از اعدام 6 محكوم در زندان كارون اهواز خبر داد.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، حجت‌الاسلام عبدالحميد امانت در نشستي خبري در جمع نمايندگان رسانه‌هاي گروهي در اهواز تصريح كرد: حكم اعدام سه مجرم با هويت‌هاي «م.ط»، «ط.ت» و «م.چ» صبح يك‌شنبه (امروز) در اهواز به مرحله اجرا درآمد.

وي ادامه داد: اين سه محكوم به استناد مواد 108 و 110 قانون مجازات اسلامي، به دليل ارتكاب اعمال منكر و خلاف شرع از سوي شعبه 17 دادگاه انقلاب اسلامي اهواز به اعدام محكوم شده بودند.

سرپرست روابط عمومي دادگستري خوزستان افزود: اين سه‌ نفر علاوه بر ارتكاب اعمال ناپسند، مرتكب اعمال ديگري مانند آدم‌ربايي و سرقت مقرون به آزار هم شده بودند كه حكم اعدام‌شان از سوي شعبه 14 ديوان عالي كشور مورد تاييد قرار گرفت و صبح امروز اجرا شد.

امانت اظهار كرد: همچنين يك قاچاقچي مواد مخدر با هويت «ع.ح» به دليل حمل و نگهداري 6 كيلوگرم و 309 گرم هروئين از سوي شعبه اول دادگاه انقلاب اسلامي اهواز به اعدام محكوم شد كه اين راي از سوي دادستان كل كشور مورد تاييد قرار گرفت و صبح امروز در اهواز اجرا شد.

وي خاطرنشان كرد: همچنين دو نفر با هويت‌هاي «ج.ن» و «الف.ش» به اتهام ارتكاب عمل نامشروع تجاوز به عنف و سرقت در يكي از شهرستان‌هاي استان، امروز در زندان كارون اهواز اعدام شدند؛ حكم اعدام اين دو تن هم از سوي شعبه 17 دادگاه كيفري خوزستان صادر و توسط شعبه 15 ديوان عالي كشور مورد تاييد قرار گرفت.

وي ادامه داد: طبق اعترافات، اين 2 نفر نقشه سرقت از منزل شاكي را شب قبل از حادثه كشيده بودند و در شب حادثه با پوشاندن صورت خود وارد منزل شاكي شده‌اند و با يك فندك شبيه به اسلحه مرد صاحب خانه را تهديد كرده و دست‌هاي او را بسته‌اند. پس از زنداني كردن مرد صاحب خانه در يكي از اتاق‌ها و پس از ارتكاب تجاوز به عنف، مقداري طلا و پول از آن منزل سرقت كرده‌اند. طبق ماده 82، 63 و 105 قانون مجازات اسلامي، حكم اعدام آن‌ها صادر شد و پس از تاييد اجرا شد.

امانت هشدار داد كه تبهكاران، اراذل و اوباش و متجاوزان به حقوق مردم از راهي كه انتخاب كرده و در آن قرار دارند بازگردند و توبه كنند، در غير اين‌صورت قوه قضاييه و دادگستري خوزستان در مبارزه با اين افراد كوتاه نمي‌آيد.

وي هم‌چنين تاكيد كرد: دادگاه رسيدگي به پرونده قتل يك پدر و فرزند هفت ساله‌اش به وسيله اسلحه دست‌ساز، در روز 21 شهريورماه در شعبه 16 دادگاه انقلاب اسلامي اهواز برگزار مي‌شود.

انتهاي پيام

كد خبر: 9006-07868

تا به این لحظه سایر خبر گزاری های ایران همین متن یا قسمتی از این متن را باز نشر کرده اند و چیز اضافه ای در جایی نوشته نشده

در این متن مشاهده می شود که سه نفر به استناد مواد 108 و 110 قانون مجازات اسلامی اعدام شده اند، متن این مواد قانون به این شرح است :

ماده 108 – لواط وطي انسان مذكراست چه بصورت دخول باشد يا تفخيذ .
ماده 110 – حد لواط در صورت دخول قتل است و كيفيت نوع آن در اختيار حاكم شرع است .

موارد بالا شمال تجاوز جنسی هم می شود و تمام موارد  تجاوزجنسی تحت همین مواد قانونی در دادگاه رسیدگی می شود

حال می روم بر سر تحلیل و تفسیر این خبر از سوی رسانه هایی که هیچ گونه خبر دسته اول و هیچ گونه تحقیق و مصاحبه و تماس با افراد دخیل در پرونده به غیر از خبری که ایسنا منتشر کده است نداشند

سایت خانه حقوق بشر ایران نخست در تاریخ 13 شهریور 1390 متن خبر ایسنا را بدون هیچ اشاره ای به منبع خبر عینا منتشر می کند

همین سایت در روز 15 شهریور بدون اینکه اطلاعات جدیدی در مورد پرونده بدست آمده باشد مصاحبه ای با محمد مصطفایی را منتشر می کند با عنوان “اعدام سه نفر از «دگرباشان» جنسی در خوزستان؛ محمد مصطفایی“، حال بیایید و واژه مبهم دگرباش جنسی را معنی کنید!، در بخشی از متن این مصاحبه آقای مصطفایی می گوید :

“ثالثا – مواد ۱۰۸ و ۱۱۰ قانون مجازات اسلامی مربوط به همجنس‌گرایی است”

از این جمله اول این طور می توان برداشت کرد که منظور از دگرباش جنسی در تیتر همجنس گرا بوده، دوم اینکه مواد 108 و 110 مربوط به همجنس گرایی است، همان گونه که در متن اصلی قانون روشن است این مواد به عمل جنسی دخول به مردان اشاره می کند و شامل تجاوز جنسی هم می شود، به اضافه اینکه در متن اصلی خبر آمده که :

“اين سه‌ نفر علاوه بر ارتكاب اعمال ناپسند، مرتكب اعمال ديگري مانند آدم‌ربايي و سرقت مقرون به آزار هم شده بودند”

پس ایشان بخشی از اطلاعات و واقعیات را حذف کرده و بر اساس قسمتی سانسور شده از واقعیت داستانی در مورد اعدام سه نفر ساخته که ممکن است این داستان درست باشد یا نباشد

مانند اینکه من بگویم این سه نفر زیر هجده سال سن داشته اند، در اخبار و اطلاعات منتشر شده هیچ نشانی از سن این افراد در دست نیست پس این گفته من که این افراد زیر هجده سال سن داشته اند چه از روی اتفاق درست از آب در آید و چه حقیقتا نادرست باشد داستان سرایی و تحریف اخبار است.

روش درست این است که در این مورد تحقیق شود تا اطلاعات بیشتری در مورد این اعدام بدست آید

ما می دانیم که حکومت اسلامی سابقه دروغ گویی در مورد جرایم افراد اعدام شده را داشته ولی اولا این به این معنی نیست که تمام موارد اخبار منتشر شده دروغ باشد و دوما دروغ بودن خبر بدون پیگیری بیشر ما را به خبر راست نمی رساند، در صورتی که این خبر دروغ باشد نمی توان بدون تحقیق و کسب اطلاعات بیشتر دانست که آیا این افراد همجنس گرا بوده اند، آیا استقلال طلب بوده اند، آیا مخالف سیاسی حکومت اسلامی بوده اند، آیا از عوامل حکومت برای انجام کارهای کثیف بوده اند که حال تاریخ مصرفشان تمام شده …

اینکه به جای نادانسته ها یک داستان تخیلی جایگزین شود روش درستی برای خبرگزاری ها نیست

حال این خبر مانند سایر موارد در حال چرخش در رسانه های فارسی و غیر فارسی است

- رسانه فارسی A خبر با با تغییر و حذف چند جمله و اضافه کردن چند جمله تحلیلی منتشر می کند

- رسانه انگلیسی زبان B ترجمه ای از روی متن رسانه A با کم کردن چند جمله و اضافه کردن چند جمله تحلیلی و سابقه تاریخی اعدام های اینچنینی در ایران منتشر می کند

- رسانه فارسی زبان C متن رسانه B را به فارسی بر می گرداند و در ترجمه بصورت ناخودآگاه تغییراتی بر روی تاکید های مقاله و مفاهیم ایجاد می شود

- رسانه انگلیسی زبان D متن رسانه فارسی C را پیدا می کند و به انگلیسی ترجمه می کند و برای آتشین کردن مقاله قسمتی از متن را برجسته می کند و یک تیتر آتشین هم می نویسد

و این چرخه همین طور ادامه پیدا می کند و در پایان چیزی که گم و فراموش می شود واقعیت است، و کم کم یک داستان ساختگی با چرخش و باز نشر های مکرر در رسانه ها تبدیل به باور عمومی می شود

این پرسش ها که اعدام شدگان که بودند، حقیقت چه بوده، خبر اصلی و جرایم ذکر شده تا چه حد درست و یا نادرست بوده اند پرسش هایی است که وقتی باور عمومی در مورد چیزی شکل گرفت به سختی می توان پاسخشان داد و باور عمومی را اصلاح کرد

علت مخالفت های بعضی از دوستان به این علته که فرق بین همجنسگرا و همجنسباز رو نمیدونن.بهتره در این دو مورد توضیحاتی داده بشه.
همجنسبازها معمولا افراد عادی جامعه هستند که در زندگی زناشویی دنبال جنس مخالف می باشند ولی در مورد رابطه جنسی با جنس همنوع خود هیچ مشکلی ندارند و بارها این عملو تکرار می کنند. در واقع میشه گفت همجنسبازها به هردو جنس موافق و مخالف گرایش دارند. که البته درصد زیادی از این افراد در این گروه هستند.
ولی همجنسگراها به طور کاملا ژنتیک به جنس موافق خودشون گرایش دارند و به عقیده بیشتر روانشناسان و داشنمندان غیرقابل درمان بوده و اصولا این مسئله رو بیماری نمیدانند. و البته من با این مسئله موافقم.
به دنبال این مسئله همجنسگرایان این مسئله رو جز آزادی های فردی دانسته و به دنبال احقاق حقوق خود شدند. و تبلیغ های بسیار زیادی در سراسر دنیا در این زمینه انجام شده. تا حدی که رئیس جمهور آمریکا وقتی میخواد صحبت کنه برمی گرده میگه مردان، زنان و همجنسگرایان.(و ما فهمیدیم که همجنسگرایان نه مرد هستند نه زن)
البته دلایل دیگری هم همجنسگرایان می یارن مثل وجود همجنسگرایی در حیوانات و چند نمونه هم میگن.
البته این دلیل خیلی مسخرست چون برفرض که این طور باشه ولی دلیل بر درست بودن این مسئله نیست.
مثال: تعدادی از حیوانات وجود دارند که همنوع خوار می باشند، آیا با استناد به این گفته میشه قضاوت کرد پس اگر گروهی از انسانها همنوع خوار باشند کار درستی انجام میدهند. خیلی واضح و با کمی تفکر میشه قضیه همجنسگرایی با دلایل مشابهت در حیوانات رو رد کرد.

ولی مشکلی که این وسط پیش میاد و به نظرم به صورت ناخودآگاه افراد رو به مخالفت با این مسئله وا میداره مسئله اجتماعی مقوله همجنسگرایه.
اینجاست که مخالفت من شروع میشه. برخلاف ادعای همجنسگرایان که این مسئله رو یه مسئله فردی می دونن، بنده این مسئله رو کاملا اجتماعی می دونم و به شدت از عواقب آزادی همجنسگرایی در جامعه می ترسم. بزارید یک نمونه از عواقبی که ممکنه بدنبال آزادی همجنسگرایی در جامعه بوجود بیادو توضیح بدم و بعد خودتون قضاوت کنید و اگر اشتباه می کنم با ذکر دلیل بهم توضیح بدید. شاید من اشتباه می کنم
اگر همجنسگرایی با یکی از دوستان غیرهمجنسگرای خود بخواد رابطه برقرار کنه چه اتفاقی میوفته. خب شخص همجنسگرا به علت دوستی با این شخص ممکنه بهش علاقمند بشه و یک نوع گرایش جنسی هم بهش داشته باشه. از طرف دیگه اون فرد عادی به این شخص علاقمنده البته نه بخاطر مسائله جنسی بلکه به صورت کاملا عادی و از نوع دوستی های رایج جامعه. به شخصه معتقدم تعدادی این افراد عادی با اینکه علاقه ای به این کار ندارند ولی حداقل یک بار به ارتباط جنسی با جنس موافق خود تن می دهند. و اگر تعداد این ارتباطات زیاد شود به نوعی عادت تبدیل شده و دیگه نمی تونه از این مسئله خلاص بشه. البته این افراد همچنان به برقراری ارتباط جنسی با جنس مخالف علاقمند هستند.
اینجانست که مسئله وجود همجنسگرا در جامعه نمود پیدا می کنه.
همجنسگرایان قوه محرکه افراد عادی برای تبدیل شدن به یک همجنسباز هستند.
این جمله رو فراموش نکنید. و من کاملا به این جمله ایمان دارم.
مسئله اصلی که همجنسگراین بدنبالش هستند حق ازدواج می باشد. به نظر من ازدواج بین افراد معمولی به اندازه کافی خنده دار هست که همجنسگرایان هم دنبال آن هستند.
یا حق نگهداری از کودک که این مسئله بسیار خطرناکتر از مسئله دوستی یک همجنسگرا با یک فرد عادی میباشد. شما تصور کنید کودکی که در این خانواده بزرگ بشه و ببینه والدینی همجنسگرا داره و به خوبی می تونید تصور کنید که چقدر این مسئله روی روان کودک تاثیر گذار می تونه باشه.
در اینجا میخوام مثالی برای همجنسگرایی بیارم البته قصد توهین به این اشخاص رو ندارم فقط قصد تشابه در کار هستش.
اگر سلول های بدن رو تک تک افراد جامعه و کل بدن انسان را به عنوان پیکره جامعه در نظر بگیریم. همجنسگرایان به عنوان سلول های سرطانی خوش خیم این پیکره می باشند که در صورت دادن آزادی به این سلول ها تبدیل به سلول های سرطانی بدخیم می شوند و به صورت کاملا ناخودآگاه منجر به از بین رفتن کل پیکره جامعه و نابودی تک تک سلول ها می گردند.

پاسخ من :

در اینجا میخوام مثالی برای امثال شما بیارم البته قصد توهین به اشخاص مانند شما رو ندارم فقط قصد تشابه در کار هستش. اینکه سلول سرطانی امام و پیغمبر شما، قران شما و نحج البلاغه شما است.

از این مسئله که بگذریم.

همان گونه که چندین بار و به کرات در متنی که نوشته اید به آن اشاره شده، شما عادت به تصور کردن دارید. واقعیات و علم با تصور و تخیل ما مطابقت ندارد. واقعیت از مشاهده علمی و روشمند پدیده ها کشف می شود و نه از اینکه در اتاقی بنشینید و تصور کنید. در زیر چند نمونه از تصورات شما را لیست می کنم:

1-

الف) تعریف من در آوردی از واژه همجنسباز.

فرض بگیریم که پدیده ای با توصیفی که شما تحت عنوان همجنسبازی نوشته اید وجود داشته باشد(که ندارد)، شما با اتکا به چه منبعی اسم این پدیده را همجنسبازی گذاشته اید؟ آیا فرهنگستان زبان فارسی این واژه را تعریف کرده؟ آیا واژه نامه ای چنین تعریفی از واژه همجنسبازی نوشته؟ آیا موسسه ای چنین تعریفی ارائه داده؟ پاسخ این سوالات “نه” است. شما در اتاقی نشسته اید و تصور و تخیلاتی در مورد پدیده ای کرده اید و برای خود واژه سازی کرده اید و تعریفی را به واژه ای به نام همجنسباز چسبانده اید. شما چه صلاحیتی دارید که واژه سازی کنید و تعریفی را به واژه ای بچسبانید بدون اینکه هیچ منبع معتبری چنین تعریفی از واژه همجنسباز کرده باشد.

ب) خیال پردازی در مورد یک پدیده خیالی که آن را به واژه همجنسباز چسبانیده اید

شما یک قشر تعریف کرده اید که “در زندگی زناشویی (احتمالا معنی زناشویی را هم نمی دانید) دنبال جنس مخالف می باشند ولی در مورد رابطه جنسی با جنس همنوع خود هیچ مشکلی ندارند و بارها این عملو تکرار می کنند.” شما به من بگویید چطور ممکن است کسی در زندگی زناشویی دنبال جنس مخالف نباشد؟؟؟!!!

اسم این واژه خود تعریف است “زن ا شوی ی” این تناقضات نشان از درهم ریختگی و تشویش فکری شما است. حالا این افرادی که در زندگی زناشویی دنبال جنس مخالف می باشند!!! مشکلی در رابطه با همجنس ندارند. بسیار خب پس گروهی تعریف شد که “دنبال” جنس مخالف است ولی با همجنس “مشکلی” ندارد. حال پرسش اینجاست که چرا باید فردی چیزی را که به “دنبال” آن است رها کند به دست به کاری بزند که با آن “مشکل” ندارد؟ به غیر از اینکه آنچه دنبال آن است را نمیتواند بدست بیاورد؟ حال در این میان مقصر کیست؟ همجنس گرایان یا جامعه دگرجنس بازی که نمی تواند مسائل جنسی خود را حل کند و هیچ برنامه ای برای زندگی جنسی ندارد به جز فرامین پلید قرآن و روش زندگی پیامبر اسلام یک بچه باز و تجواز گر جنسی به دختر بچه ای نه ساله به نام عایشه. حالا فکر کرده اید با آزادی ندادن! به همجنس گرایان این مفاسد اجتماعی شما و این روش های فاسد زندگی حاصله از قرآن و نحج البلاغه حل می شود؟ (اصلا شما چه و که هستید که بخواهید آزادی دهید، شما یک مسلمان (تسلیم شده) و برده الله و امام حسین و سگ امام حسین هستید، شما را چه به آزادی دادن به دیگران بروید یک فکری به حال نزار خود بکنید).

گرایش جنسی یک طیف پیوسته است که یک سر آن همجنس گرایی مطلق و سر دیگر آن دگرجنس گرایی مطلق است در میان این دو سر طیف پیوسته ای از گرایش به هر دو جنس وجود دارد، افراد دوجنس گرا مانند سایر انسان ها مالک بدن و زندگی خود هستند و در صورتی که کسی از جمله شما بخواهد آزادی هر فردی از جمله افراد دو جنس گرا در مالکیت زندگی خود را بگیرد من و بسیاری از آزادیخواهان به شما حمله فیزیکی خواهیم کرد و نخواهیم گذاشت انسان ها را به بردگی جنسی ببرید.

2-

نوشته اید که “ولی همجنسگراها به طور کاملا ژنتیک به جنس موافق خودشون گرایش دارند” این یک خیال پردازی است، همجنس گرایی یک پدیده مادر زادی و بیولوژیکی است نه کاملا ژنتیکی، پدیده های مادر زادی و بیولوژیکی لزوما ژنتیکی نیستند، برای مثال کافیست یک زن باردار چند دقیقه تحت تاثیر تششع شدید رادیو اکتیو قرار بگیرد و جنین چنان دچار تحول شود که هیچ گوناگونی ژنتیکی نتواند سبب چنین دگرگونی عمده ای در جنین باشد. هیچ منبع علمی معتبر و تحقیق معتبری در دسترش نیست که نشان داده باشد همجنس گرایی یک پدیده “کاملا” ژنتیکی است، بلکه تحقیقات بر روی مادرزادی و بیولوژیکی بودن عوامل همجنسگرایی تاکید دارند که ژن هم “بخشی” از آن است.

این نوشته شما نشان می دهد که باور های شما در اثر خیال پردازی و “تصور” به وجود آمده و هیچ پایه ای در واقعیات ندارد.

3-

نوشته اید که :

“البته دلایل دیگری هم همجنسگرایان می یارن مثل وجود همجنسگرایی در حیوانات و چند نمونه هم میگن. البته این دلیل خیلی مسخرست چون برفرض که این طور باشه ولی دلیل بر درست بودن این مسئله نیست.”

وجود همجنسگرایی در حیوانات نشان می دهد که همجنس گرایی یک پدیده که مربوط به سبک زندگی اجتماعی انسان باشد نیست، دلیل اینکه به همجنس گرایی در حیوانات اشاره می شود این مسئله است و نه توجیه اخلاقی همجنس گرایی، چرا که اسلام عزیز و امام و پیغمبر شما همجنس گرایی را پدیده ای خارج از طبیعت و زائیده فساد جوامع انسانی می دانند در صورتی که وجود همجنس گرایی در میان حیوانات این نظر را رد می کند.

4-

الف) “اگر همجنسگرایی با یکی از دوستان غیرهمجنسگرای خود بخواد رابطه برقرار کنه چه اتفاقی میوفته.”

همان اتفاقی که اگر یک دگرجنس گرا با یکی از دوستان همجنسگرای خود(از جنس مخالف) بخواهد رابطه برقرار کند و همان اتفاقی که اگر یک دگر جنس گرا بخواهد با جنس مخالفی که ازدواج کرده رابطه برقرار کند…

ب) “به شخصه معتقدم تعدادی این افراد عادی با اینکه علاقه ای به این کار ندارند ولی حداقل یک بار به ارتباط جنسی با جنس موافق خود تن می دهند. و اگر تعداد این ارتباطات زیاد شود به نوعی عادت تبدیل شده و دیگه نمی تونه از این مسئله خلاص بشه.”

این مغلطه است، برای مثال می توان گفت بیشتر انسان ها علاقه ای به خوردن خاک ندارند ولی ممکن است  یک بار از روی کنجکاوی خاک در دهان بگذارند و مزه کنند و اگر تعداد این خاک خوری زیاد شود به نوعی عادت تبدیل می شود و دیگه از آن پس فرد به جای غذا خاک خواهد خورد….!!!

این استدلال اشتباه است، وقتی که فردی علاقه ای به کاری ندارد حتی اگر از روی کنجکاوی یک بار آن کار را امتحان کند از آن پس امکان تکرار آن کم می شود نه زیاد به این دلیل که کنجکاوی ارضا شده و فرد مطمعن شده که علاقه ای ندارد. مگر اینکه فرد همجنس گرا یا دوجنس گرا بوده باشد و متوجه شود که واقعا به رابطه جنسی علاقه دارد، در غیر این صورت هیچ دلیلی وجود ندارد که فرد رابطه ای که به آن علاقه دارد یعنی رابطه با جنس مخالف را رها کند و به رابطه ای که به آن علاقه ندارد یا کمتر علاقه دارد رو بیاورد. چرا وقتی فرد بیشتر به رابطه به جنس موافق علاقه دارد به آن رابطه عادت نکند. در عمل هم همین طور است، دوجنس گرایانی که عمدتا به جنس مخالف علاقه دارند ممکن است چند بار رابطه با همجنس را تجربه کنند ولی واضح است که دنبال چیزی را خواهند گرفت که بیشتر مورد علاقه آنان است یعنی رابطه با جنس مخالف و به این رابطه است که عادت می کنند نه به رابطه با همجنس.

ج) “همجنسگرایان قوه محرکه افراد عادی برای تبدیل شدن به یک همجنسباز هستند.”

نه خیر اشتباه می کنید، این دگرجنس گرایان هستند که قوه محرکه تبدیل شدن همجنس گرایان به دگرجنس باز هستند. مگر نه اینکه مطبوعات، رسانه ها، فیلم و سریال ها در جهان آزاد عمدتا و برای کشورهای غیر آزاد کاملا روابط دگرجنس بازی را از صبح تا شب تبلیغ می کنند؟ مگر نه اینکه تمام ساز و کار قانونی و اجتماعی در کشورهای آزاد عمدتا و در کشور های غیر آزاد کاملا در خدمت خانواده های دگرجنس باز است، پس چطور شد که همجنسگرایان قوه محرکه افراد برای همجنسباز شدن هستند و دگر جنس گرایان پس از قرن ها سرکوب و در قدرت بودن و دسترسی به امکانات نا محدود و پشتیبانی ادیان و پشتیبانی قدرت های سیاسی و غیره و غیره و غیره  قوه محرکه تبدیل شدن همجنس گرایان به دگرجنس باز نبوده اند؟

این جمله را فراموش نکنید من به این جمله ایمان دارم : دگرجنس گرایان قوه محرکه افراد همجنس گرا برای تبدیل شدن به یک دگرجنس باز هستند.

5-

“مسئله اصلی که همجنسگرایان بدنبالش هستند حق ازدواج می باشد. به نظر من ازدواج بین افراد معمولی به اندازه کافی خنده دار هست که همجنسگرایان هم دنبال آن هستند.”

حق ازدواج خنده دار نیست، افکار شما است که خنده دار است، ما در جهان واقعی زندگی می کنیم نه در سرزمین عجایب رویایی شما، ازدواج یک قرار داد حقوقی است، افرادی که وارد قراداد می شوند به چند دلیل است، یکی از این دلایل این است که وقتی قراردادی به صورت رسمی و خارج از تعارفات رمانتیک تنظیم می شود باعث خواهد شد افراد بتوانند مسئولیت ها و حقوق خود را در یک رابطه به صورتی ساخت یافته و تنظیم شده مورد بررسی قرار دهند و متوجه باشند که چه حقایقی در زندگی در روبری آنها خواهد بود، زندگی واقعی همیشه گل و بل بل و شعر و درخت و بوسه و این چیز ها نیست، مسائل مانند تقسیم اموال، وکالت زوجین در شرایطی که یکی از روج ها بیهوش باشد و دیگری بتواند برای انتخاب های پزشکی او تصمیم گیری کند، مسئولیت های اقتصادی و مسائل مربوط به طلاق و غیره و غیره واقعیت های زندگی هستند، البته ممکن است برای کسی مانند شما که اهل “تصور” کردن است اینها مسخره باشند ولی برای بسیاری افراد که اندکی عقل در سر دارند این مسائل خنده دار نیست و از ملزومات زندگی مشترک است. من نمی دانم چطور شما به وضع کسی که خبر دار می شود شریک زندگی او تصادف کرده و به بیمارستان می رود و متوجه می شود که حتی نمی تواند با شریک زندگی خود که بیهوش است به دلیل اینکه فامیل درجه یک نیست دیدار کند چه رسد که برای او تصمیم گیری کند می گویید خنده دار؟ کجای این مسائل خنده دار است؟ وقتی کسی نمی تواند برا شریک زندگی خود که مرده یک سنگ قبر سفارش دهد کجای این مسئله خنده دار است؟

6-

این مورد دیگر اوج تصورات و تخیلات شما را نشان می دهد

نوشته این “شما تصور کنید کودکی که در این خانواده بزرگ بشه و ببینه والدینی همجنسگرا داره و به خوبی می تونید تصور کنید که چقدر این مسئله روی روان کودک تاثیر گذار می تونه باشه.”

باید به شما بگویم که نیازی به تصور کردن نیست، والدین همجنس گرا یک مسئله خیالی نیستند که شما در اتاقی بنشینید و در مورد آن تصور کنید! والدین همجنس گرای زیادی در سراسر جهان وجود دارند که اتفاقا تحقیقات مفصلی بر روی آنها انجام شده، تحقیقات نشان می دهد که والدین همجنس گرا به دلیل اینکه به سختی و به صورت خود خواسته و آگاهانه صاحب فرزند می شود والدین بهتری هستند، کودکانی هم که والدین همجنس گرا دارند بر خلاف تصور! شما نه تنها مشکل دار نیستند بلکه از سلامت روانی و عملکرد بهتری برخوردار بودند، اینها تحقیقات علمی و واقعیت است که به راحتی می توانید به سرچ گوگل به آن دستری پیدا کنید. دست از خیال پردازی و تصور کردن بردارید و به مطالعه منابع معتبر بپردازید، با تصور کردن به واقعیت دست نخواهید یافت.

دوستان فریب تبلیغات رنگارنگ در پوشش تکذیبیه و تائیدیه و موافقت و مخالفت را نخورید، تظاهراتی در کار نیست، اتفاقی در راه نیست که کسی موافق یا مخالف آن باشد، شناسه های مجازی قلابی که در این مورد جک هایی گفته اند نه دست و پا دارند که به خیابان بیایند و نه صاحبشان قصد دارد از کانادا به ایران بازگردد و تظاهراتی راه بیندازد، اگر بنا بود تظاهراتی صورت بگیرد هنوز افراد عاقلی در ایران هستند که جلوی آن را بگیرند، خبری نیست، کسی هرگز برنامه ای در اول مرداد نداشته که بخواهد اقدامی بکند یا نکند، روز های دیگر هم خبری نیست(هیچ خبری)، این جریانات همه اش بازی آنلاین فیس بوکی است، اول مرداد هم که اصلا هرگز در این بازی جایی نداشته که کسی بخواهد نگران آن باشد یا نباشد، در مورد روزهای دیگر هم دست کم من شخصا تصمیم ندارم حتی در اینترنت کاری حتی در حد تبریک انجام دهم.

هیچ کس نه از داخل ایران و نه از تورنتوی کانادا حق فراخوان دادن برای تظاهرات و فکاهی پراکنی در این زمینه را ندارد، این دم خروس دراز تر از آن است که زیر چادر و چاقچور مخالفت پنهان شود

من کلا تمام این جریانات(در هر روزی و همیشه) و منشا این جریانات و تمام حواشی این جریانات را تحریم می کنم و از همه شما دعوت می کنم که چنین کنید و تمام این فراخوان های فکاهی و همه مسائل سر منشا این جریانات و حواشی آن را تحریم کنید

امیرجان، جمله ای که آرش سعدی از من نقل قول کرده، درست است.  چند روز بعد از آن که شما مطلبی در رد همجنسگرا بودن دو نوجوان که در مشهد اعدام شدند، نوشتید و اشاره به کسانی که کردید که از مطرح کردن این اعدام سود می برند در حالی که این دو نوجوان همجنسگرا نبوده و بنا به اعتراف خودشان خلافکار بوده اند، آرش نظر من را پرسید. نظری که من دادم همانی ست که آرش کپی و پیست کرده و در سوالی که خودش به دنبال سوال شما از من پرسیده، در یکی از این صفحه های فیس بوک که پیدا نمی کنم، منتشر کرده.  جمله هایی که نقل کرده جمله های منند.

بله، در همان زمانی که اولین خبر مربوط به دستگیری این دو بچه در سایت های ایرانی یا روزنامه های ایران منتشر شد، به خاطر این که مساله مربوط به همجنسگرایی بود، به این خبر توجه شد، یعنی رسانه های بیرون از ایران به این خبر توجه کردند و خبر را نقل کردند. توجه جامعه جهانی هم به این خبر جلب شد. یادم می آید که حتی صحبت از عوض شدن خبر یا تغییر خبر اولیه هم مورد بحث یکی دو رسانه شد.  آن موقع این بحث هم در گرفت که در اولین خبری که منتشر شده، گفته شده دو نوجوانی که با هم ارتباط جنسی داشته اند. بعدتر، با توجهی که به این خبر شد، خبر تبدیل شد به تجاوز به یک پسر بچه ی سیزده ساله، اما رابطه ی این دو پسر با هم، نیز، نفی نشد. جرایم دیگر هم اضافه شد به این جرایم قبلی. این خبر به خاطر ارتباط با همجنسگرایی، و به خاطر نوجوان بودن این دو تا، از طرف نهادهایی مثل سازمان دیدبان حقوق بشر هم به شدت پیگیری شد. اما هیچ کس نتوانست خبر دقیقی به دست بیاورد و به طور مستند بگوید که این اعدام به چه دلیل بوده.

جوابی که شما از من میخواهید این است که بگویم کدام روزنامه اولین بار خبری که من از یاد کرده ام را منتشر کرده. نمیدانم.  یکی به این دلیل که اصلن یادم نمی آید. دوم به این دلیل در این شش سال گذشته، بارها همه مطالب میل-باکس من “هک” شده و چندین آدرس ایمیل من “بلاک” شده و من حتی اگر بخواهم توی آرشیو ایمیلهایم برای بیرون کشیدن ایمیلهایی که در این مورد رد و بدل شده بگردم دستم به جایی نمیرسد.

جوابی که من میخواهم به شما بدهم این است که شاید شما به دلیل این که در داخل ایران زندگی می کنید و به قانون ایران و دولت ایران و دستگاه قضایی ایران و مطبوعات ایران احترام میگذارید و شهروند ایران محسوب می شوید، به گزارش روزنامه دانشجویی و به حکم دستگاه قضایی و به اعتراف دو بچه ی جواب چند دقیقه قبل از اعدام، اطمینان داشته باشید.  من ندارم. سی سال است شاهد عدم صداقت در دستگاه قضایی و مطبوعات و دولت ایران هستم. این مدرکی که شما اینجا گذاشته اید، که برای شما محترم و مدرک است، برای من نه محترم است و نه مدرک است و نه به هیچ چیزی از همجنسگرا بودن یا نبودن و قانونی بودن و نبودن و به حق بودن و نبودن این محاکمه و مجازات، دلالت دارد.

از طرف دیگر، از نظر من، همجنسگرا بودن و یا نبودن این دو بچه ای که به جرم همجنسگرایی یا به جرم تجاوز به همجنس (تجاوز به یک پسربچه سیزده ساله) اعدام شدند، هیج اهمیتی ندارد و اما اعدام شدن این دو بچه اهمیت دارد.  از نظر من، حتی اگر این دو بچه به یک بچه ی دیگر تجاوز کرده بودند، مجازات این دو نفر نمی بایست اعدام باشد.  مثل همه ی بچه های دیگری که خلاف می کنند این دو بچه هم می بایست در یک محل امن و سالم یاد می گرفتند که تجاوز نکنند، در آینده.

و، حتی اگر کاملن و به طور قطع مطمئن باشیم که این دو بچه همجنسگرا نبودند و بنابراین در ایران یک زوج همجنسگرا اعدام نشده اند، من به پنج پرونده ای اشاره می کنم که با تلاش کمیته گروه های حقوق بشری و دانشجویی و کمیته گزارشگران حقوق بشر مستند شده اند. پنج پسر نوجوانی که حکم اعدامشان به دلیل رابطه با همجنس تایید شده و به زندانهای اولیه برگردانده شدند اما هیچ کس (وکیل و خبرنگار) در چهار سال گذشته نتوانسته هیچ خبری که نشان بدهد این پنج نفر اعدام شده اند یا نه، به دست بدهد. نفر ششمی هست که در چهار سال پیش به همین اتهام اعدام شد، و خبر مستند است. اگر مایل باشی شما را در جریان آن پرونده خواهم گذاشت. البته میدانم که علاقه ای نداری به ادامه ی این بحث، به همان دلیل احترام به قوانین جاری ایران.

جمله ی دیگری هم از من نقل کرده آرش، به این مضمون که جامعه ی همجنسگرا چرا باید عبای خودش را از جرم دور بگیرد. جمله ام دقیق یادم نیست، اما منظور من این است که جامعه ی همجنسگرا به دلیل این که از سوی جامعه تحت فشار است، یک جامعه ی حساس و یک جامعه ی با عطوفت است. از این جامعه توقع می رود که به مجازاتهای شدید و در تناقض با حقوق بشر و قوانین بین المللی اعتراض کند، در مورد هر کس و هر گروهی که باشد، نه این که فقط خود را مبرا بداند و خود را کنار بکشد. و همینطور، با مجازاتهایی که تناسب با جرم ندارند، و با مجازات اعدام، در کل، در هر موردی، مخالفت کند، نه این که فقط و فقط با مجازات اعدام برای همجنسگرایان “خوب” و غیرمجرم مخالفت کند. اعدام، مجازاتی ست که با هیچ جرمی تناسب ندارد.  مساله ی دیگر این که اگر شما بخواهید تنها بر اساس اخلاقیات حکم کنید و مثلن بگویید این دو پسربچه، یا هر کسی که خلاف اخلاقی دارد، و یا مثلن دست به تجاوز جنسی زده است، شایسته ی اعدام است، کسان دیگری خواهند بود که به خیلی از افراد بیگناه، مثل کسانی که با هم رابطه ی انسانی و عاطفی دارند که نظر آن کسان غیرمشروع است، اتهام خلافکاری اخلاقی می زنند و درخواست اعدام آنها را می کنند.  به نظر من، با ظلم در هر لباسی، با خشونت در هر لباسی، با نقض حقوق بشر در لباسی، با مجازاتهای بی تناسب و بی توازن در هر لباسی و برای هر کسی، مخالفت کنیم. چه از ما باشند چه از ما نباشند. چه خوب باشند چه بد باشند.

با وجود این، امیر جان، مثل معمول همیشه ای که ما در سازمان دگرباشان جنسی ایرانی رعایت می کنیم، نظر جامعه ی دگرباش داخل ایران در ارتباط با قوانین داخل ایران، محترم است، و نظر من، نظر شخصی من است و بیشتر از یک نظر شخصی، نباید اعتبار داشته باشد و مورد سوال قرار بگیرد.

سال خوبی در پیش داشته باشی

و اما چند نکته از سوی من:

نخست اینکه مسئله اعدام چیز ساده ای نیست که دست روی دست بگذاریم تا به راحتی مدارک و مستندات آن از دسترس خارج شود، دست کم این برای پناهندگان می تواند بسیار مورد استناد و استفاده باشد، پس بسیار لازم خواهد بود که مستندات این جریان در صورتی که وجود دارند از هر طریقی بازیابی و ارائه شود.

از طرفی در تقریبا تمام مقالات معتبری که به زبان انگلیسی به قلم منقدان و روزنامه نگاران معتبر نوشته شده که بر سر این مسئله وقت گذاشته اند و تحیقات مفصل کرده اند اشاره ای به نشر خبر به صورتی که شما توضیح داده اید نشده و همه خبر ایسنا را به عنوان منبع نخستین این خبر معرفی کرده اند.

برای مثال این یک نمونه است

این هم یک نمونه دیگر

در هر صورت این مقالات بی اهمیت نیستند، نظر غرب به این حادثه عدمتا همین است که در این مقالات توضیح داده شده، که البته تا من سندی به دستم نرسد با این نظر روزنامه های غربی هم نظر هستم، سایت های ایرانی خارج از کشور هم به جرات می گویم هیچ کدامشان مطلبی غیر از این منتشر نکرده اند.

نمی توان دست روی دست گذاشت تا مستندات این حادثه بسیار مهم در صورت وجود به همین راحتی از دسترس خارج شود یا کلا از بین برود، وظیفه ما است که در حد توان و در صورت وجود چنین اسنادی در بازیابی آن از طرق مختلف تلاش کنیم.

در هر صورت به این هم باید اشاره کنم که بحث نادرست بودن اعدام به خصوص این مورد اعدام مسئله دیگری است که خارج از موضوع است ولی شما در جوابتان به آن اشاره کرده اید که من در آن موارد با شما بسیار موافق هستم، ولی موضوع پرسش من نه در مورد به حق بودن اعدام (به هر جرمی) و آن هم این اعدام دو کودک و لزوم حساس بودن ما به مسئله اعدام انسان ها، بلکه در مورد واقعیات و اسناد بود.

این هم تریلر فیلم :

در راستای احترام و توجه به نکته بسیار بسیار موجهی که ایشان در مورد محدودیت رای گیری فیسبوکی اشاره کرده اند این پتیشن خارج از فیس بوک هم در کنار و موازی پتیشن فیس بوک به جمع آوری امضا در راستای تحریم تحمیل روز دوم مهر به اقلیت های جنسی خواهد پرداخت:

آدرس صفحه جمع آوری امضا (به صورت ناشناس) برای کسانی که نمی توانند از فیس بود امضا کنند

کافی است پس از باز کردن صفحه روی پیوند sign the petition کلیک کنید و فرم مربوطه را پر کنید سپس روی دکمه preview your signature کلیک کنید و پس از مشاهده امضای خود روی دکمه Approve Signature کلیک کنید تا امضای شما به لیست اضافه شود

متاسفانه شخصی برای جلب توجه در وبلاگ خود تا حدی پیش رفته که عده ای را متهم کند که مست کرده اند، که البته در ایران چنین کاری مجازات کیفری و بار حقوقی دارد :

نکنه خودت ترنس سکشوال بودی توی اون جمع یا نکنه رهام بوده؟ یه مشت گی و لز جمع شدین دور هم مست کردین هویت خیلی هاتون هم آشکار شده  برای همه

گذشته از اینکه این جمله کنایه به ادعای افشاگری های دیگری هم دارد

متاسفانه وقتی کسی از حدی از بلوغ برخوردار نباشد که بداند حتی وقتی دعوا می شود و مردم یقه همدیگر را پاره می کنند یک اصولی است که پا برجا است، وقتی کسی هیچ خط قرمز برای مراعات وضعیت کسانی که در حکومت اسلامی زندگی می کنند متصور نباشد و تهمتی می زند که بار حقوقی وکیفری دارد خود را در رده کسانی قرار می دهد که وقتی در خیابان می بینیم مشغول فریاد کشی هستند راه خود را کج می کنیم و عبور می کنیم، حال خود دانید که چنین افرادی با چنین میزان ملاحضه و درکی می خواهند در مسائلی که بار سیاسی هم می تواند داشته باشد چگونه عمل کنند…

این روزی است که محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران در دانشگاهی در نیویورک در پاسخ به پرسشی گفت که:

ما در ایران “مثل کشور شما” همجنس باز نداریم، در کشور ما چنین چیزی وجود ندارد. که اشاره او به این بود که همجنس گرایان ایران مانند کشور آمریکا آزاد نیستندو پدیده حقوق همجنس گرایان در ایران به صورتی که در آمریکا مطرح است وجود ندارد.

پس از این جریان به دلیل ترجمه بدی که از سخن او به زبان انگلیسی شده بود و شنوندگان انگلیسی زبان به اشتباه افتاده بودند که او گفته در ایران همجنس گرا نداریم، در سه مصاحبه دیگر از او در اینباره پرسش شد و او منظورش را مشخص کرد و در اینباره توضیح داد.

حال جریاناتی که منافعی در این رابطه دارند در تلاشند که با متوصل شدن به ترجمه و برداشت نادرستی که از سخن احمدی نژاد شده، تصفیه حساب های سیاسی خود را با احمدی نژاد از طریق خرج کردن جامعه اقلیت های جنسی ایران انجام دهند و بخصوص اینکه از سیاه نمایی و وارانه جلوه دادن حقایق در ایران سوء استفاده کنند.

به همین منظور با تحمیل نمایشی به عنوان رای گیری فیس بوکی سعی در معتبر جلوه دادن این تحمیل به عنوان یک خواست عمومی از سوی اقلیت های جنسی ایران کردند، و دوم مهر ماه، سالگرد این سخن رانی را به عنوان روز ملی اقلیت های جنسی نام نهادند.

چرا تحمیل این روز به اقلیت های جنسی ایران مناسب نیست ؟

 نخست اینکه تمام ماجرای این سخن رانی درباره همجنس گرایان است، همجنس گرایان فقط بخشی از اقلیت های جنسی هستند، گذشته ازاینکه واقعیت های سخن محمود احمدی نژاد در نیویورک درباره همجنس گرایان چه بوده یک نکته غیر قابل انکار است و آن اینکه این سخن احمدی نژاد فقط در مورد همجنس گرایان بوده و شامل سایر اقلیتهای جنسی از جمله ترا جنسی ها نمی شود.

این روز سیاست های جهت داری را دنبال می کند که حتی مورد توافق همه همجنسگرایان هم نیست چه برسد به اقلیت های جنسی، جریاناتی با بهره برداری از سخنان احمدی نژاد قصد دارد با یدک کشیدن عنوان روز ملی اقلیت های جنسی از این مناسبت بهره برداری سیاسی در جهت اهداف خاص خود را بکنند، این در حالی است که افراد دیگری که وابسته به جریانات سیاسی مخالف محمود احمدی نژاد هستند مانند حجت الاسلام و المسلمین سید محمدخاتمی سخنان بسیار روشن تر و سخت تری بر علیه همجنس گرایان در همین آمریکا بر زبان آورده اند، سید محمد خاتمی در جریان کنفرانسی در آمریکا اعدام و سنگسار همجنس گرایان را روا دانست و از آن به شدت دفاع کرد، این اقدام خاتمی بازتاب بسیار گسترده رسانه ای در سطح بین المللی داشت. چطور است که سخن رانی محمود احمدی نژاد مورد توجه تحمیل کنندگان این روز قرار می گیرد و سخن رانی سید محمد خاتمی نادیده گرفته شود؟

تعیین چنین روزی با چنین بار سیاسی سنگینی جامعه اقلیت های جنسی رامورد تهدید از سوی جریانات سیاسی مختلف قرار خواهد داد، و این امنیت اقلیت های جنسی ایران را با خطر جدی مواجه خواهد کرد، تعیین روزی که رئیس جمهور کنونی مملکت را هدف قرار داده مسئله شوخی نیست که نادیده گرفته شود. هیچ دلیلی نداشت که جامعه اقلیت های جنسی برای بهتر کردن شرایط خود دست به یک چنین ریسک سیاسی و امنیتی بزرگی بزند، واضح است که از این پس مسئولیت کلیه تهدیدات امنیتی بر عهده پیشنهاد دهندگان این روز خواهد بود.

البته روشن است که عده ای ممکن است حاضر باشند این ریسک را بپذیرند و وارد بازی های سیاسی شوند ولی تحمیل این ریسک امنیتی به دیگران کاری کاملا ضد اخلاقی است.

این اقدام نابجا سبب تفرقه و کدورت در میان اقلیت های جنسی شده و اگر ادامه پیدا کند صدمه بزرگی به جامعه اقلیت های جنسی خواهد زد، این چیزی است که ما در شرایط سخت کنونی در ایران به هیچ صورت به آن نیاز نداریم، نباید خود ما هم عاملی برای صدمه زدن به اتحاد اقلیت جنسی وبهبود وضع زندگی در ایران شویم.

من قبلتر ها از ساقی قهرمان پرسیدم که آیا واقعا اون دو نوجوان همجنسگرا بودن یا نه و در جواب به من گفت : ” من یادم میاد اولین خبری که روزنامه های رسمی ایران منتشر کردن این
بود که یک زوج همجنسباز رو دستگیر کردند
بعد که اعتراضهای بین المللی شروع شد گفتند این دو تا به یه بچه سیزده
ساله تجاوز کردند
یعنی اخبار روزنامه ی ایران، بعد بهش اضافه شد

======

برای من روشن است که نخستین باری که این خبر در جهان مخابره شد توسط خبر گزاری دانشجویان ایران بود که در ساعت 17:10:40 در تاریخ 1384/04/28 مخابره شد

در این خبر تمام اتهامات این افراد و حتی مصاحبه با وکیل این افراد چاپ شده بود و نکته ای نبود که از قلم افتاده باشد

.

پرسش من از شما این است :

آیا شما چنین حرفی که آن فرد ادعا کرده است را زده اید؟

اگر پاسخ مثبت است، کدام منابع بوده اند که اول گفته اند یک زوج همجنس گرا را دستگیر کرده و در خبرشان به جرایم دیگر اشاره نکرده بودند که بعد ها این جرایم افزوده شده باشد؟

لطفا این منابع را معرفی کنید

.

این متن اولین خبری است که ایسنا در تاریخی که در بالا نوشتم منتشر کرده :

حكم اعدام دو متهم به لواط به عنف اجرا شد

خبرگزاری دانشجویان ایران – مشهد

سرویس: فقه و حقوق – حقوق اجتماعی

حكم دو نوجوان از اهالی یك از شهرهای جنوبی كه به علت ارتكاب لواط به عنف به اعدام محكوم شده بودند، در مشهد اجرا شد.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، براساس اعلام مسوولان دایره اجرای احكام شعبه 19 سابق دادگاه عمومی حكم درباره م . ع و ع . م كه به علت ارتكاب سرقت، اخلال در نظم عمومی، شرب خمر و لواط به حبس، شلاق و اعدام در ملاء عام محكوم شده بودند با حضور تعداد زیادی از مردم مشهد اجرا شد.

محكومان به اعدام لحظاتی قبل از اجرای حكم در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا، منطقه خراسان با اظهار ندامت شدید از اعمالشان اظهار داشتند: چهارده ماه پیش دستگیر شدیم و از كار خود پشیمانیم و در حال حاضر توبه كرده ایم.

این دو محكوم افزودند: به جوانان توصیه می‌كنیم كه به فكر خانواده‌های خود به دنبال درس و زندگی باشند .

یكی از محكومان با اعلام این مطلب كه در دادگاه به جرم خود اقرار كرده‌اند اظهار داشت: نمی‌دانستیم كه ارتكاب چنین عملی موجب مجازات اعدام است.

این محكومان به اعدام اظهار داشتند : محیط زندگی ما نامناسب بود كه خلاف و خراب‌كاری در آنجا رواج و گسترش دارد و این امر باعث شد تا ما در این وضعیت قرار بگیریم.

روح الله رزاز زاده وكیل یكی از محكومان با ادعای اینكه موكلش كمتر از 18 سال داشته است، اظهار داشت: این مطالب در دادگاه مورد اعتراض قرار گرفت اما سرانجام رای صادره در دیوان عالی كشور تأیید شد.

وی افزود: محكومان در دادگاه و در حضور قاضی به جرم خود اقرار كردند اما در حال حاضر سه نفر از متهمان این پرونده متواری هستند.

حكم شعبه 19 سابق دادگاه عمومی درباره اعدام این دو متهم بعد از اعتراض وكلای متهمان در دیوان عالی كشور بررسی، تایید و در نهایت امروز اجرا شد.

انتهای پیام

متن کامل :

منبع

اگر یک آمار ساده از مجموعهٔ مقالات، فیلم‌ها، پوستر‌ها، اشعار، کتاب‌ها، سخنرانی‌ها، سمینار‌ها و مصاحبه‌های مختلفی که در این دو سال از جانب طرفداران جنبش سبز منتشر شده است بگیریم، خواهیم دید که اکثر آن‌ها از لحاظ محتوا، زبان و شیوهٔ بیان به گونه‌ای بوده‌اند که هیچ پیام  قابل توجه یا جذابیتی برای قشر سنتی و بعضاً طرفدار حکومت نداشته‌اند. در این دو سال، بیش از هر اقدام دیگری ما همدیگر را در یک چرخهٔ معیوب دوباره و صد باره مخاطب قرار داده‌ایم و نسبت به موارد و اصولی که بر سر آنها با هم کاملاً توافق داریم، بار‌ها یکدیگر را مجدداً «قانع» ساخته‌ایم! اما هیچ تلاش قابل ملاحظه‌ای جهت ایجاد گفتوگو و ارتباط با آن دسته ایرانیانی که به هر دلیل مجابٍ گفتمان حکومتی شده‌اند نداشته‌ایم…تاکید اینجا بر «پایگاه اجتماعی» حکومت است، نه سرکوبگران حرفه‌ای

کوتاهی ما در برقراری یک دیالوگ سازنده با «آن طرفی‌ها» باعث شده است که نتوانیم دغدغه‌های واقعی و جدی قشر سنتی جامعه را التیام ببخشیم. قشر کثیری از آن‌ها – به دلیل القائات رسانه‌های حکومتی – همواره نگران این بوده‌ است که با به قدرت رسیدن احتمالی جنبش سبز، فساد و بی‌اخلاقی در سطح جامعه ترویج یابد، مقابله با ارزش‌ها و عقاید مذهبی رسمیت پیدا کند، راه برای نفوذ فرهنگ و مظاهر غربی هموار شود، برنامه هسته‌ای به باد رود… و حقیقت این است که ما تا کنون – آنطور که باید و شاید – نتوانسته‌ایم تبلیغات کذب حکومت علیه خودمان را در این حوزه‌ها نزد آن‌ها خنثی نماییم. بر عکس، عملکرد رسانه‌ها و کسانی که نامشان به جنبش سبز پیوند خورده – به ویژه در خارج از کشور – هموراه به نوعی بر این دغدغه‌ها صحه گذاشته است

 از منظر یک فرد پرورش یافته در گفتمان ولایی، ما کسانی هستیم که فعالین سرشناسمان وجود امام زمان را انکار می‌کنند، اصالت وحی قرآن را نفی می‌کنند، در اشعار و ترانه‌ها و تولیدات فرهنگیشان از مظاهر و کلمات رکیک و مبتذل استفاده می‌کنند، شعونات اسلامی را به سخره می‌گیرند، از انجمن‌ها و سازمانهای مشکوک خارجی جوایز و کمک‌های نقدی دریافت می‌کنند، در کمپین‌ها و راهپیمایی‌های همجنسگرایان شرکت کرده و پرچم سبز بلند می‌کنند، وعدهٔ «انقلاب جنسی» و آزادی‌های بی‌قید و شرط می‌دهند، با برنامه هسته‌ای کشور سر عناد دارند، و طرفدار تحریم و حمله خارجی به میهن خودشان هستند. حقیقت هم این است که همهٔ این کار‌ها، به صورت پراکنده اما با بازتاب فراوان، به نام جنبش سبز انجام و ثبت شده است. و ما نیز نتوانسته‌ایم آنطور که می‌بایست جهت خنثی کردن این توهمات و در راستای رویکرد «جذب حداکثری» ‌ای که مهندس موسوی بار‌ها در بیانیه‌هایش تجویز کرده است، در شناساندن خود به دیگری و در راستای جلب اعتماد آن‌ها قدم برداریم. ما باید زود‌تر از این‌ها متوجه می‌شدیم که طرف مقابل، حاضر است برای جلوگیری از تحقق یافتن هراس‌ها و نگرانی‌هایش، حتی تقلب انتخاباتی را نیز برتابد و  در ضمیر ناخودآگاه خود توجیه نماید

من معتقدم که رویکرد ما در مواجهه با آن‌ها باید عوض شود. باید جهت رفع ابهام و اثبات اصالت جنبشمان نه تنها نگاه‌مان را معطوف به آن طرف کنیم، بلکه به طور جدی و سازمان یافته کمپین‌های گفتوگو دایر نماییم. باید در فضای مجازی سایت‌ها و فوروم‌هایی صرفاً به منظور تعامل، ارتباط و بحث با آن‌ها برقرار کنیم. باید به طور مستقیم‌تر – بدون اینکه در فضای گفتمانی و قواعد بازی آن‌ها غوطه ور شویم – به پرسش‌هایشان جواب دهیم و سعی کنیم که از تصوراتی که در دو سال اخیر علیه‌مان در ذهنشان پرورش داده‌اند ابهام زدایی کنیم. جا دارد مصرانه از شخصیت‌های سر‌شناس، هنرمندان، روزنامه نگاران و منتسبین جنبش سبز که حضور

مستمر و دائم در رسانه‌های جمعی و شبکه‌های ماهواره‌ای دارند نیز دعوت نماییم که با رعایت خط مشی «جذب حداکثری» در تنش زدایی میان اقشار مختلف جامعه همراه‌مان باشند

نترسیم از اینکه مخاطبمان بسیجی، سپاهی یا طلبهٔ حوضه علمیه باشد. از این بترسیم که اگر نتوانیم نظر طرف مقابل را نسبت به خود تعدیل کنیم و اگر نتوانیم آن‌ها را به همزیستی، اعتماد، وحدت و وفاق مجاب کنیم، چنانچه همین فردا هم بر حسب معجزه‌ای قدرت مطلق را بدست بیاوریم، باز هم تا سال‌های متمادی در کشورمان شاهد تنش، درگیری‌های فلج کننده و خشونت‌های متعصبانه خواهیم بود

هیچ نشانی در رابطه با اینکه این افراد هجنس گرا باشد هرگز از سوی هیچ کسی معرفی نشد، این دو کودک به داشتن رابطه جنسی با یکدیگر متهم نبودند، تنها مورد لواط، همان لواط به عنف (تجاوز) به آن پسر 13 ساله بوده.

پس از این جریان بلافاصله چند فرقه سیاسی خارج نشین از این مسئله استفاده کرده و عنوان اعدام دو نوجوان همجنس گرا در ایران تیتر بسیاری از نشریات خارج از کشور شد در این زمان چند شخصیت خارج از کشور که امروزه هدف فحاشی و لعن و نفرین وبلاگ ها و افراد معلوم الحال قرار گرفته اند نفت بر این آتش ریختند و تنور را حسابی داغ داغ کردند.

در همان زمان بسیاری افراد به این رویه و همجنس گرا خواندن این دو کودک اعتراض کردند و در این مورد بحث های بسیاری صورت گرفت ولی متاسفانه بعضی افراد توان و دانش تحقیق در مورد مسائل را ندارند و هر چه تیتر رسانه ها خارج از کشور نوشته باشد را باور می کنند.

حال گروهی که احتمالا از حکومت اسلامی ایران خط می گیرند دوباره این زخم چرکین را باز کرده اند و سعی دارند جامعه همجنس گرایان ایران را با چسباندن به این دو کودک و مسئله تجاوز جنسی به ابتذال بکشند و همجنس گرایی را مساوی تجاوز به کودکان جلوه دهند.

در اینباره مصاحبه ها و نقد های بسیاری صورت گرفته (البته چیزی که کم یافت می شود گوش شنوا و چشم بینا است) که متاسفانه به دلیل گذشت زمان به همه انها دسترسی ندارم ولی این نمونه معتبر از دویچه وله را برای شما باز نشر می کنم :

نکات برجسته این مصاحبه :

دویچه وله: آقای رضا کاظم زاده، دیروز ۲ نوجوان به اتهامی که نام «ارتکاب لواط به عنف» برآن نهاده بودند، در مشهد اعدام شدند. فرض کنیم درست باشد که این دو نفر به زور به نوجوانی ۱۳ساله تجاوز کرده‌اند. شما از نظر روانشناسی تا چه حد می توانید این را به یک مسئولیت آگاهانه برگردانید و قابل مجازات بدانید؟

دویچه وله: در اینترنت دیدیم که نوشته شده بود «دو جوان همجنسگرا اعدام شدند». آیا چنین اطلاقی از نظر مفهومی در اینجا درست است
رضا کاظم زاده: نه، هیچ ربطی ندارد. این چیزی ست که می شود گفت برمی گردد بیشتر به جوامعی مثل جامعه ی ما. ارتباط با از یکطرف افراد نابالغ یا ارتباط با بچه هایی، حال چه دختر، چه پسر، یعنی چه همجنس است کسی که مرتکب جرم شده یا کسی که همجنس اش نیست، فکری ست که در جوامعی مثل ما وجود دارد واین را رابط می دهند به مسئله ی همجنسگرایی.

متن مصاحبه :

منبع 

گفتگو با رضا کاظم زاده، درباره اعدام دو نوجوان در مشهد، (رادیو دویچه وله)

روز سه‌شنبه ۱۹ ژوييه در شهر مشهد دو پسر به اتهام ”ارتكاب لواط به عنف“ پس از تحمل ضربه‌هاى شلاق در ملا عام اعدام شدند. خبر اعدام اين دو نوجوان ايرانى انعكاسى جهانى يافته و عكسهاى آنان در حالى كه پيش از اعدام مى‌گريند و جلادان بر گردنشان طناب دار مى‌افكنند، در سايتهاى اينترنتى آلمانى زبان نيز منتشر شده است. بار ديگر موضوع اعدام نوجوانان در ايران مطرح است و شيوه‌هايى كه در كشورهاى دمكراتيكى كه مجازات اعدام را ممنوع اعلام كرده‌اند، به جاى آن به كار مى‌گيرند، شيوه‌هايى كه هدف آن بازآموزى و تربيت است نه انتقام و نابود كردن. در اين رابطه دويچه وله (صداى آلمان) از رضا كاظم‌زاده، روانشناس و روان‌درمانگر ايرانى مقيم بلژيك دعوت به مصاحبه كرده است.

مصاحبه گر: کیواندخت قهاری

دویچه وله: آقای رضا کاظم زاده، دیروز ۲ نوجوان به اتهامی که نام «ارتکاب لواط به عنف» برآن نهاده بودند، در مشهد اعدام شدند. فرض کنیم درست باشد که این دو نفر به زور به نوجوانی ۱۳ساله تجاوز کرده‌اند. شما از نظر روانشناسی تا چه حد می توانید این را به یک مسئولیت آگاهانه برگردانید و قابل مجازات بدانید؟

رضا کاظم زاده: به جرائم جنسی کلا می توان از دو زاویه نگاه کرد: یکی از زاویه ی حقوقی، و این قضیه که به هرحال جرمی در ارتباط با شخصی به وقوع پیوسته است. دیگری از نظر شخصی و فردی، یعنی کسی که این جرم را مرتکب شده است. به لحاظ حقوقی مسئله‌ی سن در اکثر کشورها در نظر گرفته می‌شود و سن بلوغ را قرار می دهند، به عنوان اینکه فرد در قبال کارهایی که می کند مسؤول است یا نه. در اروپا می‌شود گفت که لااقل زیر ۱۸ سال اینگونه جرائم به طور مستقیم به خود فرد برنمی گردد، چون فرد پايين ۱۸ سال بالغ تشخیص داده نمی شود. از نظر شخصی اگر بخواهند به آن بپردازند، آن موقع سعی می‌کنند ریشه‌یابی کنند و علل آن را پیدا کنند و نوع مجازاتی را هم که تعیین می‌کنند یک مقدار در اين جهت است. یعنی هدف صرفا تنبیه نیست، جلوگیری از این عمل است. نه بخاطر آنکه تنها کسى دیگر دچار یک چنین مشکلی با این فرد نشود، بلکه بخاطر آنكه خود فرد بتواند در ارتباط با حرکتی که کرده است فکر بکند و تجدید عملی در رابطه با این قضیه انجام بدهد و تغییر بکند.

دویچه وله: آقای کاظم زاده، در ایران سن بلوغ برای پسرها را ۱۵ سال گذاشته اند. آیا این سنی است که یک نوجوان به آن بلوغ فکری و روحی رسیده باشد، از نظر قبول مسؤولیت؟

رضا کاظم زاده: مسلما نه. سنی را که در ایران تعیین کرده اند براساس یک سری داده ها و قوانینی ست که مربوط به جامعه ی امروز ما نمی شود. در حال حاضر سن بلوغ را موقعی تعیین می کنند که فرد این آمادگی را داشته باشد که بتواند وارد محیط اجتماعی بشود و بقول معروف خودش از عهده ی كارهاى خودش بربیاید. من فکر می کنم كه بلوغ در ایران حتا – اگر ما به شیوه ی زندگی مان نگاه بکنیم، یعنی به زمانی که یک دختر يا پسر لازم دارد برای اینکه خودش بتواند از عهده ی زندگی خودش بعنوان یک فرد مسؤول بربیاید– نسبت به جوامع اروپایی خیلی دیرتر است. یعنی آن فرآیند بقول معروف ”تفرد“، اینکه فرد بتواند خود را بعنوان انسانی مستقل احساس بکند و مسؤولیت ها را بپذیرد، پروسه ی بسیار طولانی تری در جامعه دارد. بطوریکه می شود گفت جوانهای ما حتا تا قبل از ازدواج اکثرا به زندگی خود با پدر و مادرشان ادامه می دهند و کاملا مستقل نمی شوند. در حالیکه در کشورهای غربی، وقتى جوانان به حول و حوش ۱۹ـ ۱۸ سال مى‌رسند، خیلی سریع سعى مى‌كنند مستقل شوند يا پدر و مادرها سعی می کنند كه بچه های شان مستقل زندگی کنند. در نتیجه، این پارامترها را باید در ارتباط با هر جامعه ای در نظر گرفت. یعنی سن بلوغ نه تنها بسته به اين که فرد چه موقع بتواند مسؤول کارهاى خود شناخته شود، و نه تنها بسته به شرایط فیزیولوژیک فرد، بلکه بسته به شرایط اجتماعی و پروسه ای که طی آن یک فرد این امکان را پیدا می کند که بتواند خودش از عهده ی کارهای خودش بربیاید و مسؤول شناخته بشود، متفاوت است.

دویچه وله: اگر در کشوری مثل کشوری که شما در آن اقامت دارید، بلژیک، چنین اتفاقی بیفتد چه كسانى را مسئول می دانند؟

رضا کاظم زاده: اینجا اگر فردی که این کار را مرتکب شده، بالغ نباشد، مسلما کسانی مسؤول‌اند که مسئولیت اش را بعهده دارند، در درجه ی اول پدر و مادر و بعد کسانی که در محیط تربیتی آن نوجوان حضور دارند، یعنی مدرسه. نه اینکه بشود گفت که اينها به لحاظ قانونی مسؤول شناخته می شوند، ولی به لحاظ اخلاقی مسؤول‌اند. و در اينجا دادگاه بیش از اینکه به مجازات نوجوان فکر بکند، به این فکر می کند که آیا شرایطی که نوجوانپدر آن زندگی می کرده، این اجازه را به او می دهد تا در ارتباط با این کاری كه کرده است كمى فکر بکند و تغییر رویه بدهد یا نه. نه اینکه بخواهند حتما پدر و مادر را مجرم بشناسند و به نوعی تنبیه اشان کنند، بلکه مسئله اینست که آیا بازگشت نوجوان به محیط خانه‌اش بعد یا همانموقع این شرایط را برايش ایجاد می کند یا نه. اگر چنین شرایطی نباشد آنها را در موسساتی می گذارند که در آن افرادى حرفه ای هستند که در ارتباط با این جرائم سعی می کنند با این نوجوانان کار بکنند.

دویچه وله: آقای کاظم زاده، اثرات این اعدامها بر جامعه چیست؟ آیا جلوی تکرار گرفته می شود یا بیم آن می رود که کسی که دست به کار خلاف میزند حتا اعمال شنیع تری انجام بدهد، مثلا قربانی اش را بکشد تا اثری از جرم باقی نماند؟

رضا کاظم زاده: مسئله ای که الان تا حد زیادی روشن است، یعنی روانشناسانی که در ارتباط با جرم شناسی کار می کنند آن را نشان داده اند و واقعیت کشورهایی مثل امریکا، که در یک سری از ایالت هایش قانون اعدام هست و در یکسری دیگر نیست، یک واقعیتی که مشخص و محرز است، این است که اعمال مجازاتهای شدید مثل اعدام، فرض کنید در آن ایالتهای آمریکا که قانون اعدام در آن جاری ست، باعث نشده که وقوع جرائم کاهش پیدا بکند. در حقیقت فقط صرف ترس نمی تواند برای کسی که این نوع جرمها را مرتکب می شود عامل بازدارنده باشد و اکثر کسانی که دست به این جرائم می زنند معمولا ٪۹۹ـ ٪۹۰ کسانی هستند که اتفاقا فکر می کنند هیچوقت گرفتار نمی شوند. یعنی فکر می کنند طوری طرح ریزی کرده‌اند یا طوری قضایا پیش می رود که سر و کارشان با قانون نمی افتد. در نتیجه حتا امکان دارد كه خودشان را بطور مستقیم با آن قوانینی که در این ارتباط گذاشته اند در ارتباط نبیند. ولی مسئله ی اعدام در حقیقت بیشتر نوعى پاسخ به جامعه است، نوعى آرام کردن افکار عمومی در ارتباط با اتفاق وحشتناکی است که در جامعه افتاده است، اما روی خود مجرم تاثیری نمی گذارد. تغییر اساسی ای که می شود گفت در جوامع غربی رخ داده است، با فکر کردن روی سیستم مجازات روی زندانها و روی شرایطی که اینها فردی را که مجرم است، نگاه می دارند اینها را به این نتیجه رسانده است که بجای آنكه در درجه ی اول به جامعه فكر كنند، باید به خود فرد فکر كنند و اینکه چه عواملی باعث شده که این فرد چنین عملی را انجام بدهد، که آن بیشتر برمی گردد به محیط اجتماعی و محیط خانوادگی و شرایط روحی و روانی ای که فرد در آن رشد کرده است و سعی می کنند روی آن تاثیر بگذارند برای اینکه بتوانند از ارتکاب مجددش جلوگیری بکنند. یعنی چیزی که در حکم های اینها، مخصوصا در ارتباط با کسانی که زیر ۱۸ سال هستند، خیلی مهم است و باید به آن توجه کرد، اینست که حکمی که می دهند در حقیقت نوعی امکان برای فرد است، برای اینکه بعد از اینکه آن حکم اجرا شد دوباره بتواند به یک زندگی عادی بازگردد. در جهت این نیست که بکلی او را از تمامی حقوقش محروم بکنند و او را تبدیل کنند به نمونه ای برای اینکه دیگران مرتکب اینکار نشوند.

دویچه وله: در اینترنت دیدیم که نوشته شده بود «دو جوان همجنسگرا اعدام شدند». آیا چنین اطلاقی از نظر مفهومی در اینجا درست است

رضا کاظم زاده: نه، هیچ ربطی ندارد. این چیزی ست که می شود گفت برمی گردد بیشتر به جوامعی مثل جامعه ی ما. ارتباط با از یکطرف افراد نابالغ یا ارتباط با بچه هایی، حال چه دختر، چه پسر، یعنی چه همجنس است کسی که مرتکب جرم شده یا کسی که همجنس اش نیست، فکری ست که در جوامعی مثل ما وجود دارد واین را رابط می دهند به مسئله ی همجنسگرایی. چیزی که واضح و روشن است و آمار این را نشان داده، اینست که جرائم جنسی بیشتر از ٪۸۰ توسط دگرجنسگراها انجام می شود. یعنی در ميان همجنسگراها هم انحرافات جنسی دیگر و هم رابطه با کودک، که اصلا یک مقوله ی دیگری ست، خیلی بندرت دیده شده است. مسئله اینست که وقتی به رابطه با، مثلا فرض کنید پسری زیر ۱۸ سال را می گویند همجنسگرایی در ایران، یعنی چیزی را که ملاک قرار می دهند فقط خود عمل جنسی ست. در حالیکه خود عمل جنسی به لحاظ روانشناسی تعیین کننده ی چیز مهمی نیست، بلکه نوع رابطه ای که از طریق آن رابطه عمل جنسی انجام شده است اهمیت دارد. ییعنی اینکه شما در رابطه ی همجنسگرايى با دو فرد بالغ طرف هستید که متقابلا برای رابطه ی جنسی راضی اند. در رابطه با کودک شما با یک بالغ و یک بچه، یعنی کسی که به سن بلوغ نرسیده است طرف هستید. کسانی به این رابطه روی می آورند، هیچ فرق هم نمی کند که طرف مقابلشان همجنس شان باشد یا از جنس دیگر، افرادی هستند که کلا از برقراری رابطه ی جنسی در یک ارتباط بالغانه ناتوانند و این اشخاص مشکلاتی که می توان گفت در حقیقت برایشان پیش می آورد هیچ ربطی در جهت گیری جنسی شان، یعنی اینکه بعدها دگرجنس گرا می شوند یا همجنس گرا، ندارد، ولی اگر آدم بخواهد چنین ربطی بدهد تازه در آن شرایط باید مسئله ی رابطه با کودکان را بیشتر ربط بدهد به دگرجنسگراها. بخاطر اینکه چیزی که آمار نشان می دهد،‌ مثلا همین اتفاقی که فرض کنید در بلژیک افتاد که ۴ سال پیش یک نفر به چند بچه تجاوز کرده و بعد آنها را کشته بود شخصی بود که هم زن داشت و هم دوتا بچه و اصلا قضیه ربطی به همجنسگرایی نداشت و می توان گفت اکثر این نوع جرائم جنسى توسط دگرجنسگراهاست که انجام می شود.

دویچه وله: آقای رضا کاظم زاده، از اینکه وقت تان را در اختیار ما قرار دادید، بسیار سپاسگزارم

منبع : عصر نو

نکات برجسته :

در سال های اخیر شاهد ترجمه ای بد قد و قامت از این واژه (کوییر) تحت عنوان “دگرباش” بوده ایم. دگر باش در حقیقت با تایید “نورم” به تعریف یا بیان “دیگری” می پردازد . نقد های بسیاری به این واژه صورت گرفته که من از تکرار آنها خودداری می کنم.

البته واژه “دگرباش” در عین حال برای همجنسگرایی نیز به کار برده میشود. این امر به کتمان تفاوت و یا تنوع موجود در جامعه کوییر خدمت کرده و در نهایت “همه” را در یک ظرف ریخته و مانع تعمق و تدقیق گفتمان اجتماعی حول مقولات مشخص می شود.

انرژی ما زنان لزبین و همچنین افراد ترانس بایستی برای طرح مطالباتمان و مقابله با قوانین کشنده ای که زندگی ما را احاطه کرده است، صرف شود. این متفاوت است از کسی که به دلیل مثلا تن ندادن به ازدواج و یا بچه دار شدن خارج از ازدواج و یا … خود را کوییر میداند. اینکه در بین جامعه کوییر حول موضوعات مشخص میتواند اتحاد عملی صورت گیرد امری شدنی است. اما اگر قرار است به قیمت زیر سایه بردن هستی همجنس گرایانه باشد، جعلی است که تنها سرکوبگران ما از آن سود خواهند برد.

متن مقاله :

در هفته های گذشته ما شاهد حرکتی در مقابله با روز مبارزه علیه همجنسگراستیزی (روز مقابله با هموفوبیا) در شبکه های سایبری تحت عنوان “ما همه جا هستیم” بودیم. این حرکت که افرادی غیرهمجنسگرا و غیر ترانس ایرانی را نیز با خود همراه کرده بود نقدهایی نظری در مورد درک از مفهوم “کوییر” را به ذهن من آورد که با خوانندگان این مطلب در میان می گذارم.

همانطور که حامد شهیدیان میگوید ، “همه ی ما بر اساس ساختار بدنی خود به جنسیت زیست شناختی ویژه ای (Sex) تعلق داریم. اما معنای زنانگی و مردانگی، زنانه و مردانه، یعنی جنسیت جامعه شناختی (Gender) ، در جامعه و بر اساس هنجار ها و ارزش های اجتماعی تعریف و تعیین می شود. هویت جنسی ما نه یکبار و برای همیشه، بلکه به گونه ای مداوم و در روند زندگی روزمره بازتعریف و باز تولید می شود. یعنی زنان و مردان نمی توانند تنها به صرف اینکه جامعه در ابتدای تولد به ایشان هویت خاصی داده است، خود را زن یا مرد بشمارند، این هویت ها با به کارگیری و عرضه ی رفتار ها و نماد های پذیرفته شده از سوی جامعه مدام باز تولید می شود (شیوه لباس پوشیدن، راه رفتن، نشان دادن ویژگیهای “مردانه” یا “زنانه” در رفتار، گفتار و ارزشها و …)… از آنجا که زنان و مردان هویت خود را بر اساس ارزش های مرد سالاری حاکم بر جامعه می سازند(مثلا زن بودن را در رفیقه، آشپز، نظافت گر، و مادر بودن خلاصه می کنند)، آفرینش و باز آفرینی جنسیت زیست شناختی ، سبب باز تولید سامانه مرد سالاری می شود. اما این روند در عین حال با نشان دادن نقش قرار دادی تعاریف، با نشان دادن این که ارزشها، نه پدیده های طبیعی، بلکه ساخته و پرداخته محیط اجتماعی هستند، راه را برای تغییر روابط جنسی و تعاریف اجتماعی جنسیت باز می گذارد.”1

رفتار های از پیش تعریف شده “مردانه”، و “زنانه” در عین حال تعاریف حقوقی معینی را نیز در هر جامعه با خود به همراه داشته است. یعنی هویت اجتماعی و جایگاه اجتماعی ما نیز متاثر از این تعاریف دو جنس گونه (زنانه و مردانه) تعیین میشود و همانطور که فوکو می گوید:” پدیده جنسیت باید به عنوان برآیند اعمال روابط قدرت در نظر گرفته شود.”

“جنسیت زنان در تعریف زیست شناختی اش با قدرت زایش و تولید مثل آنان بیان شده است. قدرت زایشی که بقای نسل را هدف قرار داده است. این توانایی، خود به علتی برای تعلق زن به مردان خانواده و طایفه و قبیله ای که زن به آن تعلق داشت بدل شد. کنترل بر سکس و بدن زن و ارائه تعاریف محدودکننده و سرکوب گرایانه برای رفتاراجتماعی زنان به عنوان مسئله ای محوری در سامانه مردسالار از همین جا ناشی می شود. این توانایی زنان که به عنوان طبیعت آنان نامگذاری می شود، البته عواقب معینی دارد و آن نیز تعریف عمل جنسی ای است که بایستی ضامن این “بقای نسل” باشد! عمل جنسی ای که با وجود یک مرد و زن انجام پذیرد، (یعنی تحمیل دگرجنس گرایی به عنوان قاعده (نرم)) و با دخول آلت جنسی مرد در واژن زن عینیت می یابد. در چنین درکی است که هر گونه اروتیسم بین زنان2 انکار می شود، با چنین تعریفی از عمل جنسی است که ارضاء جنسی به ارگاسم واژنی محدود شده و ارگاسم از طریق کلیتوریس انکار می شود و البته رابطه جنسی و اروتیسم به تماس جسمی – بدنی (آن هم صرفا” بین زن و مرد) تنزل می یابد.
در دوران های مختلف جایگاه اجتماعی انسانها و تعلق طبقاتی آنها، تعیین کننده سکس و اشکال رابطه جنسی بین افراد بوده است. تبعات این تعریف مردسالارانه از رابطه جنسی عرصه های دیگری را نیز در برمی گیرد. چنین تعریف از پیش داده شده ای از رابطه جنسی، باعث تنظیم و کنترل رفتار جنسی ما شده و هویت فردی ما را سلب می کند. برای مثال تعاریفی چون زن نجیب، باعفت، با وفا، خانه دار، محجوب، مادر و … آن زنجیرهای فرهنگی ای هستند که با تعیین استاندارد مشخص برای “زنان مقبول” بردگی جنسی زنان را ممکن می سازند.”3

هستی همجنسگرایانه بین زنان این آلت محوری مردسالارانه را به چالش کشیده و مناسباتی که بر این اساس تعریف می شوند را نقد می کند. بدیهی است که مردان همجنسگرا نیز این تعاریف جنسیتی را به زیر سوال می کشند اما هنوز در مراتب قدرت اجتماعی و در نفع زنان و مردان همجنسگرا برای مقابله با مردسالاری و جایگاه قدرت مردان (به طور کلی) تفاوت فاحشی وجود دارد و نباید آنها را یکی پنداشت؛ هر چند که نقاط اشتراکی داشته باشند.

در حالی که زیر سوال بردن مناسبات جنسی دگرجنسگرایانه، ضرورتا به نفی نورم های دیگر اجتماعی، همچون نهاد خانواده و تولید مثل و ارزش هایی مثل جوانی در سکس، در انتخاب معشوق و ازدواج و…نمی انجامد. با این وجود ما در تاریخ مثله شده همجنسگرایان با کشتار و مجازات های سخت آنان روبرو هستیم. همجنسگرایی تعریف معینی دارد و رفتار و کشش عاطفی و جنسی به هم جنس را بیان میکند. نوک تیز حمله جامعه دگر جنس گرا بر چنین ” انحرافی” از “نورم” استوار است. “انحرافی” که یکی از پایه ای ترین ستون های هترونورماتیویته یعنی بلامنازعه بودن رابطه دوجنس، را در هستی اجتماعی خود به چالش میکشد.

تاریخ همجنسگرایی و تئوری های مرتبط با آن اما تاریخی تک خطی و رشد یابنده نیست. این تاریخ مملو از پروسه دخالت علوم مختلف تحت عنوان درمان و پیشگیری (از سوی علوم پزشکی و روانشناسی در سال های 1850 تا 1970) می باشد. آنچنان که فلوریان میلدنبرگر در کتاب خود، ” تباه شده به عنوان همجنسگرا” ترسیم می کند.4

شکنجه – درمانی، برداشتن تخم مردان، عمل مغز زنان و مردان همجنسگرا وآزمایشات دارویی بر روی آنها همه در طی این سالها در اروپا بر روی افراد همجنسگرا تحت عنوان مداوای آنها صورت می پذیرفته است. ذکر این تاریخ از این جنبه اهمیت دارد که ما خشم و تنفر جامعه دگر جنس گرا یا هتروسکسوال بر علیه همجنسگرایان (و نه مثلا سادو مازوخیست ها یا طرفداران پولیاموری- ایجاد رابطه موازی با چند نفر با اطلاع یکدیگر- و یا آسکسوالها و …) را مرور کنیم. در واقع از دید جامعه این عملِ ایجاد رابطه همجنسگرایانه است که در راس رفتارهای جنسی “ناهنجار” باید “معالجه” شود. نگرانی اصلی نهاد دگر جنس گرا و هترونورماتیو (هنجار انگاری دوجنس گونه گی5)، زیر سوال بردن دگرجنس گرایی و نقش های جنسیتی تعیین شده برای مردان و زنان و در پی آن الغاء درک جنسیتی ای است که زنان را در بر آوردن نیازهای عاطفی و جنسی اشان وابسته به مردان می انگارد.

فردی که تن به ازدواج نمی دهد یا از وظیفه مادری و بچه دار شدن روی برمی گرداند، و یا روابط دیگر جنسی را تجربه میکند، یعنی رابطه جنسی ای دارد که با اخلاق “غالب” سازگاری ندارد، هرچند در جامعه به عنوان زنی “ناکامل” یا “منحرف” دیده می شود و ممکن است برخی از امتیازهای اجتماعی را از دست بدهد، اما این هنوز تفاوت زیادی با عواقب داشتن یک رابطه همجنسگرایانه دارد؛ هم به لحاظ ریسک اجتماعی آن و هم از نظر قوانین و مجازات هایی که در جوامعی چون جامعه ما در انتظار اوست. یعنی تا سر حد مجازات اعدام و قتل آنها ، یعنی حذف فیزیکی آنها، تا آنها دیگر”همه جا نباشند”.

“تئوری کوییر” با در هم آمیختن مفاهیمی چون جنس و جنسیت و میل جنسی در واقع تلاش می کند درک دو جنس گونه (زن/ مرد) از مناسبات را به چالش بکشد. در واقع در زمانی که تمامی نهاد های اجتماعی در حال ارائه یک تصویر منجمد و ثابت از نقش های جنسیتی و تعیین قالب هایی از پیش تعیین شده برای هر یک از دو جنس هستند، و به تقدیس و تبلیغ هتروسکسوالیتی مشغولند، رویکرد انتقادی به هترونورماتیویته از ساختارهای اجتماعی ، ما را از سیطره این تبیین بر مبنای رابطه صرفا جنسی هتروسکسوال (رابطه جنسی منحصر به رابطه زن با مرد) رها کرده و به نقد مجموعه مناسباتی که به بازتولید این مناسبات انجامیده و حتی برای روابط هتروسکسوال نیز قواعد و پیش فرض های خود را تحمیل میکند می پردازد. تعاریف دو جنس گونگی از مناسبات اجتماعی تا آنجا به پیش می روند که تمام حرکات و رفتار و زندگی ما را از پیش تعیین و تبیین می کنند. بر این اساس “زن”و “مرد” دارای خصوصیات ظاهری و رفتاری معینی هستند. انحراف از این خصوصیات در جامعه و در خانواده پذیرفته نشده و مورد نکوهش قرار می گیرد. در چنین جامعه ای بر اساس این تعاریف ، به میزان به اصطلاح انحراف از مرز های تعیین شده ، جامعه و قوانین با آن برخورد کرده و تا حد مجازات فرد “خاطی” به پیش می روند.

در واقع تئوری کوییر از مجموعه رفتارها و “بودن”هایی پرده بر میدارد که با این قواعد و اجراهای هترونورماتیو به نوعی سر ناسازگاری دارند. در راس چنین اجراهایی رابطه همجنسگرایانه است. به ویژه زمانی که این رابطه علاوه بر تمایل جنسی به هم جنس، در عین حال به نقد ساختارهای موجود نیز میپردازد.6

کوییر به معنای داشتن رابطه و یا رفتار جنسی ای است که با رفتار “نورم” (مطابق قاعده) مطابقت ندارد. در حقیقت هر گونه تقابل و به چالش کشیدن تعاریف تعیین شده ساختار هترونورماتیو ، مثلا نداشتن رابطه جنسی به مفهوم بی نیازی جنسی، داشتن روابط موازی همزمان (Polyamory) ، داشتن رابطه سادو مازوخیستی، داشتن رابطه همجنسگرایانه یا هموسکسوالیتی، ترانس جندربودن (فرا جنسیتی به مفهوم اجتماعی جنسیت) ، دوجنسی بودن (به معنای بیولوژیک آن) ، به زیر سوال بردن مادری زنان، شکستن مرزهای نژادی، طبقاتی، و سنی در روابط جنسی خود ، به زیر سوال بردن نهاد خانواده و در یک کلام به زیر سوال بردن هترونورماتیویته یاهنجار انگاری دوجنس گونه گی.

در سال های اخیر شاهد ترجمه ای بد قد و قامت از این واژه (کوییر) تحت عنوان “دگرباش” بوده ایم. دگر باش در حقیقت با تایید “نورم” به تعریف یا بیان “دیگری” می پردازد . نقد های بسیاری به این واژه صورت گرفته که من از تکرار آنها خودداری می کنم.7

البته واژه “دگرباش” در عین حال برای همجنسگرایی نیز به کار برده میشود. این امر به کتمان تفاوت و یا تنوع موجود در جامعه کوییر خدمت کرده و در نهایت “همه” را در یک ظرف ریخته و مانع تعمق و تدقیق گفتمان اجتماعی حول مقولات مشخص می شود.

در حقیقت در کانتکست جامعه ایران ما به بحث هایی پرووکاتیو و چالشگر نیاز داریم. تئوری هایی که ملزومات تابو شکنانه ما را تقویت کند . انرژی ما زنان لزبین و همچنین افراد ترانس بایستی برای طرح مطالباتمان و مقابله با قوانین کشنده ای که زندگی ما را احاطه کرده است، صرف شود. این متفاوت است از کسی که به دلیل مثلا تن ندادن به ازدواج و یا بچه دار شدن خارج از ازدواج و یا … خود را کوییر میداند. اینکه در بین جامعه کوییر حول موضوعات مشخص میتواند اتحاد عملی صورت گیرد امری شدنی است. اما اگر قرار است به قیمت زیر سایه بردن هستی همجنس گرایانه باشد، جعلی است که تنها سرکوبگران ما از آن سود خواهند برد.

آری فراموش نکنیم که در آفریقا، عراق، ایران، افغانستان وووو زنان و مردانی برای تمام عمر گرایش جنسی خود را مخفی میکنند ، از تجربه یک زندگی سالم وعاشقانه محروم میشوند و یا با ترسی کشنده گاه به رابطه ای تن میدهند. خطر هر روزه ای که آنها با آن روبرو هستند، تحقیر هایی که به همجنسگرایان در جامعه روشنفکری خودمان میشود و … همه بایستی مشخص و روشن بیان شود. کسی به دلیل “کوییر” بودن، با خطر اعدام روبرو نمیشود. زنان آفریقایی به دلیل “کوییر” بودن مورد تجاوزهای دسته جمعی قرار نمیگیرند. آنها به دلیل لزبین بودنشان چنین از سوی مردان مورد خشونت واقع میشوند. ضمن به رسمیت شناختن نقاط وحدتمان ، رسالت امروز ما شفافیت بخشیدن به این تنوع و رنگارنگی و بیان صریح آن است.

کپی ناقص از این مفهوم از بحث هایی که در غرب و در دهه 90 و بر اساس ضروریات اجتماعی معین ایجاد شد، بی توجهی به کانتکست ایران است. حتی در آمریکا و اروپا که این مفهوم ایجاد شده است ما با تشکل های خاص همجنسگرایان و طرح مطالبات مشخص آنها روبرو هستیم. مهمترین گرایش درون جامعه “کوییر” همجنسگرایان و ترانس سکسوئل ها هستند، هر تلاشی که منجر به نفی اهمیت تامین حقوق این گرایشات در لوای هم سطح دانستن همه افراد “کوییر” شود، قطعا دستش به آتش هموفوبیا نسوخته است. باز هم تاکید میکنم که باید تمام این مفاهیم و مقولات را در کانتکست (بستر و زمینه) مشخص خودشان که در آن شکل گرفته اند بررسی کرد.

در جامعه امروز ایران نیز شاهد انواع مجازات ها ، تحقیرها و محدودیت های اجتماعی برای همجنسگرایان و ترانس سکسوئل ها هستیم. همچنان در بیش از 65 کشور جهان همجنسگرایی رسما ممنوع و با مجازات هایی از جریمه نقدی تا شلاق، حبس و اعدام روبروست.8

امروزه ما حتی در آمریکا شاهد تلاش های به اصطلاح علمی برای مقابله با همجنس گرایی هستیم. در اروپا نیز همچنان روانشناسان محافظه کار در تلاش برای حفظ جامعه دگر جنس گرا انواع روش های درد آور و سخت تراپی را برای همجنسگرایان به کار میگیرند و در بسیاری موارد غیر لازم به مراجعین (لزبین و گِی) خود ترانس سکسوئل بودن را القا می کنند تا با عمل جراحی، قواعد جامعه دو جنس گونه را بقا بخشند9.

ماگنوس هیرشفلد10، محقق علوم جنسیتی در سال 1910 تحقیقاتی در مورد روابط جنسی و گرایشات مختلف را انجام داد که واژه ترانس وستیت((transvestit از سوی او برای تعریف کسانی که فارغ از اینکه چه گرایش جنسی ای دارند، علاقمند به پوشیدن (در اکثر موارد در شکل بسیار افراطی) لباس جنس مخالف هستند ابداع شده است. در سال 1923 او بین “مبدل پوشی” (ترانسوستیت) و “ترانس سکسوالیته” به عنوان امری روحی، یعنی نیاز به داشتن بدن جنس دیگر تفاوت قائل شد تا نیاز برخی از ترانس وستیت ها را به داشتن بدنی دیگر توضیح دهد. در سال 1953 هری بنیامین در کتاب پدیده ترانس سکسوالیته به بررسی مشخصات زن و مرد و توضیح ترانس سکسوئل ها پرداخت. سالها بعد (در دهه 70) یعنی درست زمانی که جنبش همجنسگرایان و تحقیقات محققین روشنفکر باعث شده بود که ضمن تعدیل در قوانین مربوط به همجنس گرایان و حتی در برخی کشور های اروپایی لغو قوانین مجازات و همچنین خارج کردن همجنسگرایی از لیست بیماری های روانی، گام بزرگ و موفقیت آمیزی در راه آزادی جنسی و اعاده حیثیت از همجنس گرایان و توقف سرکوب قانونی آنها بردارد، کلینیک “اختلالات جنسیتی” در آمریکا ترانس سکسوالیته را به لیست بیماری ها اضافه کرد. براساس تعریف این کلینیک، ترنس سکسوال کسی است که با مدل تبیین شده برای زن و مرد همخوانی ندارد. یعنی کسانی که با تعاریف معمول در این رابطه خود را “بیمار” و در بدن “اشتباه” میبینند، وادار میشوند که در مدل جنسیتی جنس دیگر مدتی زندگی کرده و پس از آن با استفاده از علم پزشکی و عمل جراحی بین جنسیت اجتماعی و بیولوژیک آنها تطبیق حاصل شود. در همینجا لازم است توضیح دهم که غالبا به اشتباه گفته میشود که از دهه 70 همجنسگرایی از لیست بیماریها حذف شد. در صورتیکه در دهه 70 تنها انجمن روانشناسان آمریکا همجنسگرایی را از لیست بیماریهای روانی خارج کرد. ابتدا در سال 1990 (17 مای ) بود که سازمان بهداشت جهانی همجنسگرایی را از لیست بیماری ها حذف کرد؛ یعنی تازه 21 سال قبل!11

برجسته کردن این موضوعات از این جهت اهمیت دارد که با یک کاسه کردن همه انواع رفتار های جنسی غیر”نورم” تحت عنوان “کوییر”، سرکوب همجنسگرایان را همطراز با مشکلات یک فرد آسکسوئل (بی نیاز جنسی) یا یک فرد سادومازوخیست قرار داده ایم. فرد سادومازوخیست ، ب د اس ام (Bondage & Discipline, Dominanz & Submission, Sadismus & Masochismus) هم کوییر است، زنی که در انتخاب شریک زندگی مرد خود قواعد جامعه، سلسله مراتب اجتماعی یا نژادی را نادیده میگیرد نیز کوییر است. مردی که در انتخاب همسر خود به باکرگی وی اهمیت نمی دهد و یا در رابطه ای خارج از ازدواج یا با زنی مسن تر از خودش زندگی می کند نیز در تعریف کوییر می گنجد. اما آیا با یکی کردن و همسان انگاری سرکوب اجتماعی همه انواع رفتار های جنسی، بر روی ستم و سرکوب همجنس گرایی، به عنوان یک روش زندگی اجتماعی و نه فقط یک رفتار جنسی، سایه نینداخته ایم؟ آیا بحث اینکه “گرایش جنسی مهم نیست و همه ما انسانیم و باید همه از حقوق بشر برخوردار باشیم”، شما را به یاد استدلال بسیاری از مردان نمی اندازد که به زنان فمینیست دائم یاد آوری می کنند که انسانها را نباید به زن و مرد دسته بندی کرد، همه انسانیم! و فراموش می کنند که در این بین اما برخی انسان ترند!
کسانی که تفاوت های بین جامعه “کوییر” را علنا انکار می کنند و تلاش دارند هستی همجنسگرایانه، به ویژه همجنسگرایی زنان را در آمیخته ای از انواع دیگر رفتار های جنسی تعریف کنند، کمکی به شکستن ساختارهای موجود نمی کنند، بلکه بالعکس به هموفوبیا نفسی تازه می بخشند. چرا که ما از جامعه ای صحبت میکنیم که هنوز بر روی مفاهیم ابتدایی ای که حداقل آزادی های جنسی را نیز تبیین کند به توافق نرسیده و گفتمان دقیقی را حول آنها به پیش نبرده است. ارائه درک های مغشوش از سوی فعالان ایرانی که با این تئوری ها بیگانه هستند، امری است قابل پیش بینی. به میان آوردن خام و استفاده غلط از تئوری هایی که هنوز در کشورهایی که تولید شده اند نیز درک یکسانی درباره آنها موجود نیست به عنوان تئوری هایی جهانشمول و بلامنازعه، تنها یک جعل است . جعلی که با نهان کردن بحث های زمینه ای و پیشینه ای آن، همچون تئوری های مربوط به همجنسگرایی و ترانسسکسوالیتی، تنها به در پستو کردن این گرایشات خواهد انجامید. تئوری کوییر در امریکا و اروپا پس از بیش از 30 سال مبارزه آشکار همجنسگرایان برای احقاق حقوقشان و همچنین با به رسمیت شناختن تفاوت های میان اشکال و انتخاب های متفاوت روابط جنسی ساخته شد. برخی از مدعیان روشنفکری در جامعه ایرانی ” کوییر” را آن کلمه جادویی میدانند که همه چیز را در خود دارد و بنابراین ما را از تمام تعاریف و مفاهیم دیگر بی نیاز میکند!

تئوری ها قرار است راه را بر عمل ما هموار کنند، از چنین منظری معتقدم کسانی که در یک حرکت اکتیویستی12 تحت عنوان عام “کوییر” و بدون تعریف مشخص آن ، بار دیگر به پنهان کردن همجنسگرایان و ترانس سکسوئل ها که تحت شدیدترین سرکوب ها و تحقیر های اجتماعی و دولتی هستند، می پردازند. این روش کمکی به حل معضل جامعه ایران در مورد همجنسگرایی نمی کند. ما نیازمند قابل رویت کردن همجنسگرایی و انسان هایی هستیم که با انتخاب این روش زندگی، در جامعه ای با فرهنگ هموفوب(همجنسگرا هراس و همجنسگرا ستیز)، دائما در تیر رس تحقیر و تهدید های آشکار و نهان هستند. و کسانی که چنین عمل کردند و از خط قرمز ها شجاعانه عبور کردند و میکنند، هدف چنین حرکتی یعنی مبارزه با هموفوبیا را به جا آورده اند.

پیوستن برخی غیر همجنسگرایانی که خود را کوییر تعریف میکنند به صف مدافعین حقوق همجنسگرایان و چالش علنی آنها با هترونورماتیویته و ساختارهای قدرت، امری است پسندیده و قابل تایید، اما نمی توان همه انواع رفتارهای جنسی “فراهنجار” را یک کاسه کرده و از صدا زدن”بچه” به نام خود طفره رفت و بار دیگرآب به آسیاب طرفداران پنهانکاری ریخت.

آینده از آن ماست.
25 ماه مه 2011

منبع : عصر نو

گفت‌وگو با مادر يک دختر همجنس‌گرای ايرانی، شيدا اخوت
زمانی که دخترم نوع زندگی‌اش را برايم گفت مدت‌ها بود که من ديگر آن زن سنتی ايرانی نبودم. من ساليان پيش از اين به‌عنوان يک انسان دوباره به‌دنيا آمده بودم و تنها يک زن نبودم. در قلب و روح من فضای بسياری باز شده بود که “ديگری” را با تفاوت‌هايش بپذيرم. حال اين ديگری دخترم بود
چند روز پيش به مناسبت هفده می روز جهانی “مبارزه با همجنسگرا هراسی” عده ای از همجنسگرايان ايرانی کمپين “ما همه جا هستيم” را به راه انداختند و يکی از کارهای جالب اين کمپين، گذاشتن ويديو هايی در يوتوب است که در آن افراد برای چند لحظه ای جلو دوربين می آيند و ديدگاه ها يشان را در اين باره شجاعانه با ديگران تقسيم می کنند. اين ها اغلبشان همجنسگرا و بعضا دگر جنس گرا می باشند. در اين فيلم ها يکی از موضوعاتی که بعضی از همجنسگرايان ايرانی مطرح کرده اند فاصله ی زيادی است که آن ها را از پدر و مادر وساير افراد خانواده شان جدا می کند و رنجی که عدم امکان برقراری گفتگو با نزديکان و بخصوص مادرانشان دارند. با نگاه کردن اين ويديوها بر آن شدم که گفتگويی با مادر يک همجنسگرای ايرانی داشته باشم. البته شايد سارا برخوردش با اين مسئله متفاوت با بسياری از مادران ايرانی که در شرايط او هستند باشد. اما فکر می کنم اين نوع گفتگو و نظير آن بتوانند باب سخن گفتن در رابطه با “همجنسگرايان ايرانی ورابطه ی آن ها با خانواده هاشان” را باز کنند.

- وقتی از همجنس گرا بودن دخترت آگاه شدی عکس العملت چه بود؟
آنروزاز لحظه ای که حرفش را شروع کرد تا بيرون آمدن از کلام، دراين فاصله ی زمانی من هزار تصور آزار دهنده از ذهنم گذر کرد و هنگاميکه حرف دلش را زد، گفتم : همين ؟ و سپس نشستم . و در اين فکر بودم که چرا در مقام مادرش نتوانسته بودم اين را بفهمم ويا حدس بزنم.

- منظورت اين است که در ميان گذاشتن موضوع براش سخت بود؟ ميتونی کمی بيشتر توضيح بدی؟
نه برايش اصلا سخت نبوده است .البته نه همان شب بلکه مدتی بعد که هيجان مطلع شدنم کاهش يافته بود، از او علت زودتر نگفتن اش را جويا شدم. گفت : خودم هم مطمئن نبودم. نميدانستم که واقعی است يانه. اورا درک ميکردم. درسنين بلوغ چه کسی از چه چيزی مطمئن است که او باشد.

- درونأ چه احساسی داشتی؟
کمی متعجب و حيرت زده اما خوشحال از اينکه مرا در جايی گذاشته بود که ميدانست برايم قابل قبول است. از اين رو به خود می باليدم.

- با او چطور برخورد کردی؟
رفتارم به هيچ وجه نسبت به گذشته عوض نشد جز اينکه متوجه شدم بزرگ شده است و ميداند که چه ميخواهد.

- جوابت برايم کمی عجيب است. از اين لحاظ که يک مادر ايرانی با توجه به فرهنگ سنتی که ما داريم چطور توانسته اينقدر راحت همجنسگرايی فرزندش را بپذيرد. لطفا کمی توضيح بده. در ضمن خواستم بدانم آيا اين به اين معناست که با اطرافيانت هم اين قضيه را مطرح کردی؟
زمانی که دخترم نوع زندگی اش را برايم گفت مدتها بود که من ديگر آن زن سنتی ايرانی نبودم. من ساليان پيش از اين بعنوان يک انسان دوباره بدنيا آمده بودم وتنها يک زن نبودم. درقلب و روح من فضای بسياری باز شده بود که” ديگری” را با تفاوت هايش بپذيرم. حال اين ديگری دخترم بود. در واقع اينجا بود که من امتحان تغيير يافتن ام را پس دادم.
بايد بگويم اين قضيه را من با هيچ کس مطرح نکردم. زندگی خصوصی دخترم بود. ربطی به ديگران ندارد. اما اگر جايش باشد از او و خواسته هايش دفاع هم خواهم کرد.

- اينکه می گويی” زندگی خصوصی دخترم” است برايم قابل فهم است. آيا اين يعنی که اگر او يک روز تصميم بگيرد همجنسگرا بودنش روبرای همه علنی کند تو هم برايت مسئله ای نخواهد بود؟ ببين من اسرارم روی قضيه برای اين است که درسته اين مسئله خصوصيست ولی ما آدمها در جمع نشان دادن خودمان با زوجمان يکی از بعدهای زندگيمان است. اينطور نيست؟
برای من مسئله ای نبوده و نخواهد بود. اوزندانی من و جامعه نيست وزوج خود را نشان دادن تا حال بشکل طبيعی و نرمال آن در بين ما و دوستان اش صورت گرفته است. در حال حاضردوستان وآشنايانی که با او در تماس هستند و در محيطی که با آنها رفت و آمد ميکند اين قضيه به هيچ وجه کتمان نشده اما به اين شکل هم نيست که يک پلاکارد دستش بگيرد و آن را اعلام کند و تنها در برابر جمع ايرانی است که اگرموضوع مطرح شود چيزی نمی گويد اما اين بر اين معنا نيست که از آن خجالت بکشد . ميگويد طرز فکر ايرانی را ميشناسد و ميداند که بحث کردن با آنها بی فايده است پس دليلی ندارد که خودش را خسته کند .ضمن اين که در جايی ميخواهد « ما » يعنی خانواده اش را ازکنايه های هموطنان مصون نگه دارد. در حقيقت اين اوست که از ما حمايت ميکند اما نه با فشار آوردن به خودش با داشتن يک منطق ساده : “آنها نمی توانند بفهمند”.

- طرز تلقی ات نسبت به همجنسگرايان چه تغييری کرده؟
اکنون درد طرد شدن آنها ونيزبار نگاهها و قضاوت هايی که درطول زندگی خود جمع ميکنند را بهتر در ک ميکنم. هنگاميکه دشنام های جنسی که به همجنس گرا بر ميگردد را می شنوم متوجه ميشوم که تبعيض در وجود عده ايی درونی است وآدمی ميتواند بدون در نظر گرفتن يک« احتمال » براحتی شخص مخاطب را بيازارد. منظورم اين است که بدون آنکه از زندگی کسی خبر داشته باشيم ميتوانيم فرزند ويا خواهر وبرادرش را مورد توهين قرار دهيم و شايد همين برخوردها چه بصورت شوخی ويا دشنام ميتواند حساسيت خانواده هارا نسبت به اين مورد زياد تر کند. اين مسئله باعث شد که من در موارد ديگر هنگام حرف زدن بسيار محتاط شده ام ومواظب هستم که آنچه را که من نمی پسندم وممکن است در موردش مثلا بد حرف بزنم ميتواند مورد يک خانواده باشد.

- به نظر تو نقش اطرافيان و خانواده در اينکه يک جوان همجنسگرا احساس خوشبختی يا بدبختی بکند چيست؟
شايد دربرابر شنيدن خبر، هرعضو خانواده واکنش متفاوتی نشان دهد. اما اگر هر کس آنرا آنطور تصور کند که مورد خود اوست به جواب خواهد رسيد . که به چشم عجيب و غريب او را نگاه نکنيم مثل اينکه يک مريخی در خانه پيدا شده و بفهميم که او با ما هيچ فرقی ندارد جز اينکه انتخاب او متفاوت با ماست.
تصور کنيد يکی از اعضای خانواده خانه ميخرد .چقدرمايل است که آنرا به فاميل خود نشان دهد و همه را در شادی خود شريک کند؟ اگر يک همجنسگرا حق اين کار را در خانواده نداشته باشد همه چيز برايش در سکوت و تنهايی خواهد گذشت. چه بدبختی بالاتر از اين که خانواده برايت وجود خارجی نداشته باشند ويا برعکس.

- با نگاه های ديگر هموطنان که هنوز اين مسئله برايشان جا نيفتاده چکار ميکنی؟ منظور نگاهيست که به تو دارند آيا اين نگاه سنگين است؟
نه. اصلأ. من به طرز فکرشان می خندم که چقدر از فهم دنيا دور هستند و زندانی عقايد و کليشه هايی هستند که از اجدادشان به آنها تزريق شده است و حاضر نيستند کمی فکر کنند و کمی جلو بروند.

- چه تفاوت و اشتراک هايی بين مسايل و مشکلات جوانان همجنسگرای ايرانی و اروپايی می بينی؟
در ايران همه چيز بر ضد اين مسئله ميرود و رشد می کند. همجنس گرايی برای مردان اعدام دارد اينجا کليسا دارند و کشيش مخصوص خودشان آنها را عقد ميکند .در اروپا حمله و تبعيض نسبت به يک فرد همجنس گرا مجازات دارد.آنها ديسکوتک خودشان را دارند. با تمام نگاه ها باز از نشان دادن خود شرمنده نيستند. وخيلی چيزهای کوچک ومهم مثل آزادی در گرفتن دست يکديگر، کنار هم لم دادن و…
اشتراک اشان شايد بشود گفت که مخفی نگه داشتن آن از خانواده است که هنوز در اروپا هستند کسانی که اين را نميخواهند ويا قبول ندارند ويا برای نزديکان خود آنرا نمی پسندند.

- آمدن به اروپا و زندگی در آن به چه شکل توانست نگاه تو را به همجنسگرايی تغيير دهد؟
در اروپا، در وحله اول، خودم را ازپيله ای که در آن محبوس بودم نجات دادم. هميشه از” بايد” ها متنفر بودم. من بسيار تغيير کرده ام. کنار گذاشتن آنچه در من عميقأ جا افتاده بود آسان نبود. ميخواستم از نو فکر کنم. طور ديگری ببينم. پس بايد عيب جويی را ازخودم شروع ميکردم. کسی بودم که حساسيت های زيادی به نگاه و حرفهای مردم داشتم. اينها را حل کردم و بدنبال چراها گشتم. کار آسانی نبود .تقريبا برای آنچه امروز شده ام دهسال وقت گذاشتم. زمانی بود که نميدانستم ديگر چه درست و چه غلط است . در راهی که آمدم، به همجنسگرايی هم بر خوردم. و يکبار با ديدن برنامه ای تلويزيونی در اين مورد، دلم برای کسانی که از اين مسئله رنج می بردند و درگيری های شديد عاطفی با خانواده خود داشتند سوخت .گفتن :« چه پدرو مادری إإ » آسان بود. اما همان لحظه ناگهان اين سوأل برايم پيش آمد که اگر فرزند خودم بود چی، ميتوانستم بپذيرم؟ سی ثانيه بيشتر طول نکشيد که فهميدم تنها چيزی که برايم مهم است خوشبختی اوست و من که باشم که بخواهم برای او تعيين سرنوشت بکنم ؟

- آيا برای آينده ی دخترت نگران هستی؟
مسلمأ. با با ديدن کسانی که با يک کاريکاتور ،يک انتقاد مذهبی دچار تعصب ميشوند با خودم می گويم پس حساب کن چگونه دنيا ميخواهد همجنس گرايی را به خورد آنها دهد؟ برای کسانی که معتقد به خدا نيستند ويا مذهب برايشان يک ارث است اين مورد قابل قبول است و حتی به آن فکر هم نمی کنند .اما ميدانم که در برابر متعصبان مذهبی ميتواند مورد توهين و آزار ديگران قراربگيرد. بايستی از ظرفيت و تحمل زيادی بر خوردار باشد تا بتواند آسيب روحی نبيند.

- يعنی فکر ميکنی ايرانيانی که مذهبی نيستند با همجنسگرايی مسئله ايی ندارند؟
چرا حتمأ دارند. اما اين عده تا برای خانواده خودشان پيش نيايد کينه ايی و تعصبی نمی شوند. چون آن زمان ،همجنسگرايان را مقصر شايع کردن ” آن ” می بينند.

- توصيه ات به پدر و مادرهای ايرانی چيست؟
توصيه ام اين است که به خوشبختی بچه اشان فکر کنند. برای آنها چه فرق ميکند که شريک زندگی يا همسر فرزندشان از چه سکسی است؟ آيا فقط بودن با يک مرد است که ميتواند دختری را خوشبخت کند؟ آيا ما که رابطه امان با جنس مخالف و ” نرمال ” بوده است خوشبخت شده ايم ؟ بنظرم همان اندازه که پدران ما در شوهر دادن يا زن دادن فرزندانشان هم اشتباه کردند و هم عجله ، و زمان زيادی برد تا خانواده های ايرانی پی بردند که يک ازدواج نياز به شناخت دو طرفه دارد و تنها با يک خواستگاری يک زندگی مشترک نميتواند جان بگيرد و به خير و خوشی به پايان برسد، هم اکنون نسبت به هم جنس گرايان به اشتباه ميروند و حساسيت نشان ميدهند و بيهوده زندگی را به خاطر يک سری ضوابط و” بايد “ها به فرزندان خود زهر ميکنند. بايد بپذيرند که اين يک مريضی نيست . ويک هم جنس گرا با آن متولد شده است و اين يک چيز طبيعی است.

منبع : خبر نامه گویا

توضیح : من با متحوای این متن موافق نیستم و فقط برای اطلاع رسانی پیوند داده ام

منبع : رهانا

بیست و هفتم اردیبهشت، هفدهم ماهِ مِی میلادی، روز جهانی مبارزه با همجنسگراهراسی و ترنس هراسی است.