مایکل جکسون رفت

در دوران سیاهی که آقای هاشمی رفسنجانی برای ما درست کرده بود و زمان موشک باران تهران دلم به ویدئو کاست های شاد و پر زرق و برق خوش بود، وقتی شو های مایکل  جکسون من رو از خانه و از آن فضای سیاه و وحشی بیرون می کشید برای لحظاتی احساس آزادی می کردم، همین شوها من رو آزاد کرد و به من قدرت داد تا برده توحش اسلامی نشم. برام مهم نیست که مایکل جکسون که بود و چه کرد و نکرد، ازش برای اون لحظه های آزادی که در دل من ایجاد کرد و آن حس خوب همیشه سپاسگذار خواهم بود، ای کاش یک بار دیگر کودکی می شدم و کاست را توی ویدئو می گذاشتم و می رفتم به آن دنیای خیالی جایی که رنج ها فراموش می شد.

آنقدر گریه ام گرفت که به زور این چند خط را نوشتم